Blote blog door een te slimme telefoon

Fouten zijn menselijk en zolang ik maar geen grote fouten in het verkeer maak loop het allemaal wel los. Maar sommige foutjes zijn toch wel heel lastig.

Zo was ik eergisteren heel enthousiast bezig de wirwar aan foto's op mij smartphone op te ruimen. Ergens heb ik toen té enthousiast op Alles Selecteren gedrukt waarmee alle foto's op de telefoon in een groot zwart internetgat verdwenen. Ach, nou ja niet erg dacht ik, tot ik me realiseerde dat deze telefoon zo slim is dat ie denkt dat ik het serieus bedoelde.

Dus vrijwel direct synchroniseerde de fout zich naar het internet, inclusief het fotoalbum waar de foto's van dit weblog in staan. Of liever stonden want in no-time was alles weg.

Zwart gat waarin mijn foto's verdwenen (Bron Wikipedia)

Overal op Mooi Geel Is Niet Lelijk stonden nu zwarte gaten met uitroeptekens. 'Stonden' want inmiddels ben ik als een nijvere mier aan de slag geweest om foto's weer opnieuw te plaatsen. Want een weblog zonder foto's is toch maar een kale, blote bedoening.

Pas dus op voor te slimme telefoons!

Het schemerlampje in mijn rijdende huiskamer

Langzamer maar zeker, elke week zo'n 10-15 minuten, komt de zon wat later op. Dat betekent dat ik als vroeg-vertrekkende velomobielforens zeker op een bewolkte dag de lichtknopjes weer moet bedienen. Zien en vooral gezien worden is tenslotte essentieel.

En als ik dan over het fietspad zoef, terwijl de wereld om mij heen nog maar net de ogen open doet, is het eigenlijk vooral voor de gezelligheid dat ik de binnenverlichting inschakel.

Ik hoef niet zo nodig op mijn kilometerteller te kunnen kijken, zo langzamerhand weet ik wel hoe hard het gaat. En de lichtknopjes op het dashboard weet ik inmiddels ook blindelings te vinden.

Nee, het gaat mij om de gezelligheid, noem het maar knusheid, van dat kleine schemerlampje aan mijn linkerzijde. Terwijl het om mij heen nog donker is, ben ik in de Strada dan gewoon in mijn rijdende huiskamer onderweg naar het werk. Buiten mag het donker, koud en nat zijn, binnen is het warm en brandt een lichtje. Alleen de mogelijkheid om de schoenen uit te doen en de benen op de bank te leggen ontbreekt (nog).

Ik was er dan ook als de kippen bij toen mijn kleine schermerlampje contactgestoord bleek te zijn geworden. Op de operatietafel bleek een van beide draadjes los te hangen; gelukkig had ik ergens, onder een paar dikke lagen stof, nog een soldeerbout en wat soldeerspul liggen. Deze week kan ik weer sfeervol naar het werk.