woensdag 24 mei 2017

Een fietstocht is (g)een berg

Komende zaterdag 27 mei fiets ik weer eens een extra lange toertocht met de heren van LOL. Deze keer gaan we naar de Kinderdijk. Heen via de Nederrijn en Lek en terug via de Waal. Voor mij komt dat uit op een ritje van ruim boven de 275 kilometers. Ik weet dat ik het kan, ik heb dit kunstje al eens vaker vertoont. Maar toch is het een behoorlijk eind fietsen.

Een stevige maaltijd hoort bij een stevige afstand ;-)
Geen bijzonder nieuwsfeit dus maar toen ik de laatste blogpost van René las begon ik er toch over na te denken. In 'De ware sporter' gaat René in op een citaat dat hij las op Belle's Kampeerwijzer. Die las het weer in 'De Renner' van Tim Krabbé. Zo schuiven we  elkaar de onderwerpen voor berichten gewoon toe ;-).

Na het lezen van deze berichten vroeg ik me het af: waaróm maak ik eigenlijk zo'n LOL Megatocht? Om te kunnen opscheppen dat ik 'm gereden heb? Mwah. Om op een snelle manier aan m'n quotum van 200 fietskilometers per week te komen? Voor de gezelligheid onderweg en tijdens de regelmatige stops? Als excuus om grote zakken drop en winegums aan te kunnen schaffen?  Misschien  helpt 't, dacht ik, als ik Tim's gedachtegoed simpelweg 'vertaal'?

Als je een velonaut vraagt waarom hij een bijzonder lange tocht rijdt, antwoordt hij: omdat die tocht georganiseerd wordt. Er is bij mijn weten nooit op gewezen dat dit antwoord onzin is. De wil van de velonaut ontstaat namelijk niet door die tocht, maar is er ook zonder lange tochten van 275 kilometers en veel meer. De wil van de velonaut is niet zoiets gerings dat hij zoiets toevalligs als de agenda op ligfiets.net nodig zou hebben om te bestaan. Ook al was er geen ligfietsagenda, of waren er zelfs helemaal geen wegen zouden er velomobielrijders zijn: de ware velomobielrijders. De ware velonaut zou zich er zelfs voor schamen zijn wil vorm te laten geven door dingen van een lagere orde als een lullig agenda-item op ligfiets.net of een gpx trackje met een route. Er is dus maar één vraag die men met recht aan de ware velonaut zou kunnen stellen: waarom fietst jij nooit een LOL Megatocht? Zijn antwoord zou luiden: omdat er LOL Megatochten zijn.

In goed gezelschap wordt 'de berg' makkelijker beklommen
Uit dat oogpunt heb ik denk ik nogal wat te leren. Ik fiets zaterdag vooral weer mee omdat het gezellig is om met anderen onderweg te zijn.Om het ene koude biertje dat ik van mezelf mag nemen bij het diner van kroketten, omelet, salade  en brood. En om thuis  toch wel een beetje trots ('moe maar voldaan') op de bank een tweede pilsje achterover te slaan en Anja alle sterke verhalen van die dag te vertellen.

En wie weet maak ik komende zaterdag ook een innerlijke reis; misschien zelfs veel verder dan Kinderdijk. En ooit bereik ik dan, om met René te spreken "de ultieme vrije geest die met wilskracht zelfs de behoefte kan overwinnen om de berg te moeten beklimmen."

Maar voorlopig vind ik het nog te leuk om met z'n allen echt die berg op te fietsen!

woensdag 17 mei 2017

Mevrouw Mooi Geel gaat voor oranje

Toen ik vlak voor mijn Spaanse fietsvakantie mijn achterwiel verloor zei ik tegen Anja: "Dan ga ik na de vakantie nog wel even langs Dronten om het daar professioneel vast te laten zetten. Heb ik gelijk een mooi trainingsritje voor de Grote Rivierentocht met LOL op 27 mei."

"Oh, maar dan ga ik mee, want ik wil al een hele tijd een proefritje in een XS maken" antwoordde ze toen. En dat klopt, want sinds ik afgelopen winter moeiteloze tochtjes over de besneeuwde Veluwe maakte lijkt haar zo'n velomobiel misschien wel een hele geschikte winterfiets.

Eerder, in juli 2011, reed ze ook al eens in een velomobiel. Dat was toen een Strada. De snelheid was toen wat teleurstellend en het bakje wel heel erg ruim. Met duizend Andalusische fietskilometers in de benen zou het in de veel kleinere en lichtere carbon XS beter moeten moeten gaan. En aldus geschiedde.

Mevrouw Mooi Geel bij haar eerste poging (juli 2011)

Ik vertrok afgelopen dinsdag al om een uur of zeven en rolde iets na tienen de oprit van velomobiel.nl op. Daar was het al een drukte van belang. Half velomobielend Noord Holland hing op de stoep. ;-). Heel gezellig en ik leerde onder andere dat Jan Geel soms voor de auteur van dit blog wordt aangezien. Omdat ie zo heet ;-).

Anja reisde per trein naar Dronten. De oranje demo Quest XS werd van stal gehaald. Mijn achterwiel was intussen geheel losgehaald en muurvast teruggezet. Anja bleek prima in de XS te passen en we vertrokken samen voor een rondje richting Roggebotsluis en weerom.

Passen en meten
Begripvol coachend loodste ik haar de eerste rotondes ('eng!!') en kruispunten over. "Je ziet geen barst!", hoorde ik ergens onderweg. Terwijl ik vond dat het eigenlijk best meeviel ;-). Op het ruime fietspad langs de weg naar Kampen maakten we wat meer vaart. Het schakelen ging al prima en we rolden heel soepeltjes naar de Roggebotsluis. "Het valt me heel erg mee..", zei Anja toen we daar pauzeerden. We fietsten terug via het Hanzelijnfietspad. Dat had ik in de route opgenomen vanwege de paar scherpe bochten die dat pad maakt bij het oversteken van wegen. Maar, heel knap, er moest maar één keer geflintstoned worden door mevrouw Mooi Geel. Ze kreeg het al een beetje in de vingers benen.

Staatsieportret
Langs de Hanzespoorlijn weer terug naar Dronten



Terug bij velomobiel.nl meldde Anja trots: "...en ik heb helemaal geen natte rug!"  "Oh maar dan heb je je dus ook helemaal niet ingespannen", antwoordden de daar nog steeds bivakkerende Noord Hollanders in koor. Ik vond dat ze wel een beetje gelijk hadden.

Het vervolg van dit verhaal? Dat is nog in nevelen gehuld. Maar als er een vervolg komt dan zijn de lezers van dit blog de eersten die het zullen weten.