Fietsen als een trein naar drie Luxemburgse maagden

Hè hè, de Cycle Vision ligt achter ons. De blogposts zijn weer gepubliceerd en de foto's bekeken. Op naar volgend jaar. Wie weet weer in Venray en misschien wel met een weer iets gewijzigde opzet. De wijze mannen en vrouwen van de NVHPV gaan zich er over buigen, las ik op ligfiets.net.

Maar voor dat ik een zondag op het terrein van de Raceway kon ronddwalen had ik er al vele honderden fietskilometers opzitten. De week ervoor had ik namelijk een al lang gepland weekje vakantie en dan moet er gefietst worden.

Mede geïnspireerd geraakt door de tocht van Edwin en Casper besloten we  maar eens over de Vennbahn te gaan fietsen. De Vennbahn is eigenlijk het langste fietspad van Europa, wel 125 km lang. Dit grotendeels verharde fietspad van Nederlandse kwaliteit volgt het tracé van een oude spoorlijn. Van Aken in Duitsland tot Trois Vierges in het noorden van Luxemburg.  En omdat treinen nog slechter klimmen dan velomobielen is de gemiddelde stijging én daling over de hele route slechts een zeer bescheiden 2 procent! Werk voor watjes dus.  

Eerste camping in Limburg. Op 25 meter afstand van de Belgische grens

Weer iets nieuws: een 50+ camping. Op basis van leeftijd konden we  gelukkig niet geweigerd worden ;-)

Die watjes pakten in Dieren hun Snel Explorers in, sprongen in de trein naar Heerlen en begonnen daar hun fietstocht naar het zuiden. We hadden natuurlijk vanaf huis kunnen fietsen maar dan was de eindsprint langs de Cycle Vision in het gedrang gekomen. En dat mocht beslist niet gebeuren!

Tja die Vennbahn dus. Verdorie wat was dat lui fietsen. Overal bankjes en schuilmogelijkheden waar je comfortabel kon zitten. Vrijwel de hele route is vrij van autoverkeer. En je ziet gelijk dat dan veel fietsers ervan gebruik maken. Veel racefietsers die hier heerlijk kilometers kunnen maken maar ook heel veel oudere Duitsers en Belgen. Stuk voor stuk gekleed in fluoriserende vesjes, lycra fietskleding en de natuurlijk onvermijdelijke helm. En zonder uitzondering waren ze e-powered.  Opvallend was dat fietsers in Duitsland bijna overal voorrang kregen maar in België bijna nergens.

Op de heen weg begonnen we bij station Raeren

Perronnetjes en rails zijn hier en daar nog intact

Rust- en schuilmogelijkheid in spoorwegstijl

Het weer was geweldig en de kilometers vlogen onder de banden door. Leuk zo'n vrijwel vlakke fietsroute maar als je er dan even af wil, om te kamperen of boodschappen te doen, dan laat het gebied z'n ware gezicht snel zien. Aan het eind van de middag besloten we  dat het mooi was geweest. De Open Fietsmap op de Garmin Dakota 20 GPS toonde een camping op slechts 1,5 hemelsbrede kilometers afstand. Een makkie dus. Wat we ons niet gerealiseerd hadden was dat die camping ergens diep diep in het dal aan een leuk meertje lag. Met smeulende remblokken daalden we voorzichtig af. De volgende ochtend moet je dan helaas weer omhoog. Toen begon het heel even op echt fietsen te lijken.

Zo'n typische Belgische camping met alleen maar stacaravans. Wel heerlijk rustig buiten het weekeinde.

Van al dat spoorbaanfietsen wordt je lui, heel lui! Toen we vlak voor het Luxemburgse eindpunt in Trois Vierges waren verschenen er grote borden op het pad. Er woonden helaas, helaas vleermuizen in de belangrijkste tunnel. Fietsers werden vriendelijk doch dringend omgeleid. Een waarschuwing stond er ook nog bij: twee  keer een steile helling van 10%! En toen sloeg dus die spoorbaanfietspadluiheid in volle hevigheid toe. Waar ik op een normale vakantie niet te beroerd ben om uren lang tegen een 4200 meter hoge pas op te ploeteren keken we elkaar nu even aan en zeiden: "Zullen we gewoon het zelfde stuk terug fietsen?"  En voor we er erg in hadden fietsten we alweer in noordelijke richting. Hoe makkelijk kun je je het maken?  Ach het gaat tenslotte om het onderweg zijn, en niet om die drie Luxemburgse maagden.

Nog ligfietsers gezien? Eentje, op dit informatiebord over de vijf Duitse mini-enclaves in België

Ten zuiden van Sankt Vith volgt de Vennbahnroute deels halfverharde weggetjes waar soms ook autoverkeer mag komen

Het eindstation voor ons. Eén kilometer verderop is de vleermuistunnel. We besloten lekker lui om te keren :-)

Wachten op de trein die nooit meer zou komen....

Schilderachtige wisseltoren in Sourbrodt

Zo'n typische Vennbahnfietser ten voeten uit. Lekker luieren dus.

Via Aken en het glooiende Limburgse land (waarom ligt daar eigenlijk geen spoorbaanfietspad?) kwamen we  vanzelf weer in Noord Brabant. Het gebied van de Cycle Vision. Hoe het ons daar verging kon je hier al eens lezen.

Mijn Cycle Vision 2015

Mijn derde Cycle Vision begon al ruim voor 20 en 21 juni. De week ervoor had ik namelijk vakantie en Anja en ik zouden gaan fietsen en kamperen. Eén voorwaarde had ik aan de route gesteld: "Het maakt me niet uit of we via Kopenhagen, Ulan Bator of Maastricht rijden, als ik op zondag 21 juni maar de Cycle Vision kan bezoeken!" Het werd uiteindelijk Maastricht. In feite was dat hele weekje fietsen en kamperen een onmogelijk lange duursprint naar de finish aan de Peelweg 42 in Ysselsteyn. Die lange aanrijroute keerde via de Vennbahn door België en Duitsland met een hele ruime bocht door het Brabantse land naar de regio Venray terug. Over dié tocht in een volgend bericht meer.

De lange aanloop naar Venray begon (na een treinreis) ergens in de buurt van Maastricht

De nacht van zaterdag op zondag kampeerden we op het mooie natuurkampeerterrein van Staatsbosbeheer in de bossen bij Sint Anthonis. Daar was het Cycle Vision spektakel al wel degelijk doorgedrongen. Boswachter Frank die even een praatje kwam maken meldde, toen ik vertelde dat ik zondag naar een groot ligfietsevenement zou gaan, ongevraagd dat ie zaterdag al bijna van de sokken was gereden door een blauwe en een witte banaanfiets! En hard dat die dingen gingen...

Zondagochtend stonden we om een uur of zeven op. Na ontbijten en inpakken reikte ik diep in de Ortlieb fietstassen. Daar kwam een pakketje uit dat ik al een week lang meesleepte zonder het te gebruiken. Mijn 'Meet & Greet' T-shirt met Mooi Geel opdruk!

Herkenbaar genoeg zo?

Vijftien kilometer zuidelijker draaiden we tegen 10.00 uur het terrein van de Raceway op. Het zag er best druk uit. Veel auto's op het parkeerterrein, aan- en afrijdende moutainbikers, één rijdende ligfietser en de tenten en vlaggen van de exposanten. Als vrijwilliger van de website Cyclevison.nl had ik de afgelopen weken meer dan 50 vermeldingen op de exposantenpagina geplaatst, dus ik wist dat het er veel meer zouden zijn dan vorige jaren.  Hoog boven het terrein zoemde een drone. Dat was een oude bekende voor mij.

Het parkeerterrein waar ook fietsers gratis konden parkeren

"Wat gaan we eerst doen?", vroeg Anja. "Wat dacht je...?" antwoordde ik, "...eerst gaan we naar dé 1-uurs race kijken. Die is volgens het programma al begonnen maar ligfietsend Nederland kennende, zullen ze waarschijnlijk nog in de startblokken staan. En daarna zien we wel verder." Op de tribune kwamen we een aantal heren van LOL tegen waar we zo bij aan mochten schuiven. Na een tijdje, de deelnemers aan 1-uurs race waren bijna allemaal gestart zei Anja: "Saai eigenlijk, zo'n 1-uurs race. Waarom starten ze niet allemaal tegelijk?"  Daar had ik helaas geen goed antwoord op, dat mogen deskundigen hieronder uitleggen zodat Anja het daar kan lezen.

Wat ik dan wel weer mooi vind aan zo'n 1-uurs race is dat de eerste vijf deelnemers sneller reden dan dat veel geroemde uurrecord van Bradley Wiggins die niet verder kwam dan een trage 54,526. Bradley, koop eerst maar eens een betere fiets!

Die zwarte met groene kliko was telkens net iets eerder over de finishlijn. Hier wordt Harry Lieben met een deksellengte geklopt

Eva in haar QXS...

Prima uitzicht vanaf de nieuwe loopbrug

Een heel uur rondrazende kliko's kijken hebben we niet gehaald. Ook voor mij duurde het wat lang ;-). En daarna? Daarna gingen we slenteren over het expoterrein. En toen begon dat Ontmoet en Groet T-shirt te werken. Erg leuk om zo velen van jullie IRL te ontmoeten. Maarten, Kees, Wilco, Jan, Jan, Adrie, Harry, Jeroen, Richard en al die anderen, ik vond het erg leuk om jullie te spreken! En dan heb ik helaas ook nog een paar mensen helemaal niet gesproken die er wel degelijk waren.

Met die andere duidelijk herkenbare (Noorse) veloblogger op de foto...

Tussendoor was er nog een belangrijk NVHPV moment voor mij. Iets waar ik als lid al een hele tijd naar uitkeek maar wat telkens niet wou lukken. Het officieel ophalen van mijn 'sjalie'. Nu kijken wat je eigenlijk met zo'n ding doet.

Het expodeel was duidelijk veel uitgebreider dan de vorige twee keer dat ik de CV bezocht. En dat was goed nieuws. Maar was ik onder de indruk? Nee, niet echt. Ik ben vanzelfsprekend een atypische ligfietser. Zo'n monomane velonaut die niks anders wil dan coole velo's kiek'n. MTB'en, niet aan mij besteed. Mijn gewone fiets ombouwen naar een elektrieke fiets? Ik ben niet gek!Een hoge driewieler voor als ik wat ouder wordt? Ik heb al een lage driewieler! Op Aloë Vera gebaseerde sportvoeding? Ik draai mijn kilometers op een uniek dieet van appelgebak en appelgebak . Behalve tijdens de CV, daar eet ik alleen maar frites en broodjes kroket. Oh ja, en dan moet ik ook nog wat zeggen over de e-fatbikes. Brrr, wat een enge Hummerfietsen waren dat ;-).

En Paul, heb je  nog coole velo's kunnen kiek'n?  Nou ik miste de Intercitybikes, Sinnerbikes  en Fietser.be met de WAW. Zo krijg je die Brabanders nooit aan het ligfietsen. Maar voor de rest waren er coole velo's genoeg.

Om die Brabanders en Limburgers aan het (lig)fietsen te krijgen moeten ze trouwens eerst wel naar de Raceway komen. En die ligt wel heel erg ver van de bewoonde wereld. Dat zou wel eens kunnen verklaren waarom ik wel de ´usual suspects´ zag maar niet de verwachte grote aantallen Brabantse gezinnetjes waarvan de kindertjes met kleverige vingertjes aan mijn Ventisit zitje zouden gaan peuteren. Die kinderen waren dan ook de eigenlijke reden waarom ik op een rechtopfiets naar Venray fietste. Mijn doorleefde Snel Explorer vakantiefiets is voor dat soort kinderen helemaal niet interessant. Maar mijn Strada....tja.

Fietsen zonder vooruit te komen spreekt mij als forens niet echt aan.
Maar deze jongeman laat zich daardoor niet tegenhouden

Een waar kunstwerkje: de duo ligzitter van hout

Hier zien we iets van de verwachte interactie tussen de verschillende fietsculturen. De heren mtb'ers vinden het een heel mooi ding.

Blijkbaar zitten alleen Duitsers met hun handen aan de QuattroVelo i.o.?

Velo's kiek'n da's altijd mooi!

Bouw je fiets om naar een elektrische fiets! Op de poster de typische doelgroep.
Met een Strada bleken ze dit kunstje niet te kunnen.

Er waren in elk geval veel meer fietsen dan vorige jaren!

Geheel zelfgebouwd, 100% carbon lage racer. Er zijn mensen die daar op willen fietsen. De maker wist te vertellen dat hij bij een andere carbonzelfbouwproject een stukje bezemsteel had gebruikt voor het stuur. Kijk dat vind ik nu een mooi detail...

Is dit nu niet de essentie van het ligfietsen? Nooit meer zadelpijn! Plus nog wat andere voordelen...

Van al die andere activiteiten sprong het Hard Court Bike Polo nog wel het meest in het oog. Als je niet oppaste letterlijk. Onder een vriendelijke wolk van Nederwiet sloegen een stel meisjes en jongens loeihard tegen een kunststof balletje terwijl ze daarbij heel kunstig op hun bikes balanceerden.

Om een uur of twee waren we wel zo'n beetje uitgekeken.Waar ik vorig jaar om vijf uur nog in één ruk de 85 kilometers naar huis terugvelomobielde was dat nu te ver. We fietsten naar Groesbeek, kampeerden daar bij Staatsbosbeheer, en waren maandag net tegen lunchtijd weer thuis. De laatste fietsdag van een heel afwisselend fietsweekje zat erop.

We moesten nog helemaal naar Groesbeek op zo'n rechtopfiets :-).
Totaal gewicht > 40 kilo. Da's zwaarder dan een lege Strada!

Op het natuurkampeerterrein van Staatsbosbeheer in Groesbeek was rust en ruimte genoeg
om in gedachten alvast aan dit blogbericht te kunnen beginnen.

Volgend jaar kan de organisatie weer op mijn bezoek rekenen. Wat er bij deze geheel vernieuwde editie goed ging en wat er niet goed ging is al voldoende gemeld en NVHPV en Cycle Vision comité zullen daar ongetwijfeld hun voordeel mee gaan doen. Op naar 2016!

Meer lezen? Een compleet overzicht van alles en nog wat over de CV15.