Slim & Snel met een velomobiel (The Making Of)

Wat is er leuker dan een woonwerk ritje op een mooie zonnige winterdag? Het antwoord is simpel. Datzelfde ritje langs dat wonderschone Apeldoornse Kanaal, door die met een dun laagje winterse neerslag bedekte landerijen rond Apeldoorn, naar het waterschap terwijl je daar niet hoeft te werken ;-).

Om half drie had ik namelijk een werkafspraak in Apeldoorn. Eén van mijn oud-collega's had mij eind vorig jaar opgegeven als Fietser van de Maand van het project Slim en Snel. "Ik hoop dat je het leuk vindt?", vertelde hij me nadat hij me al had aangemeld. Nou reken maar, want elke mogelijkheid om mijn mooie gele velomobiel schaamteloos te promoten en voor een cameralens te duwen grijp ik met beide handen aan.

"Slim & Snel’-fietsers laten de auto staan en pakken de fiets naar hun werk. Zo beginnen ze de dag met een frisse start en fit gevoel. Slim & Snel-fietsers verbeteren het milieu, fietsen vlot de files voorbij en komen ontspannen aan op hun bestemming. Fietsen wordt nu nog leuker, doordat ze via de mobiele app sparen voor verschillende cadeautjes en kortingen.  Het project Slim en Snel is onderdeel van Slim Reizen Stedendriehoek, één van de programma’s van Cleantech Regio in het kader van het nationale programma Beter Benutten."

Nu ben ik natuurlijk niet de typische doelgroep van dit project. Ik heb niet eens een auto dus ik kan 'm ook niet laten staan. Maar Slim & Snel was voor mij en een aantal collega's wel een mooi handvat om een paar zaken onder de aandacht van de directie te brengen. Het parkeerterrein bijvoorbeeld, dat stond de afgelopen maanden regelmatig bomvol. Maar zeg nou zelf. Als je drie kilometer van je werk woont dan kom je toch niet met de auto? Diezelfde collega's nemen dan ook nog eens de lift naar de 1e etage :-(. En niet minder belangrijk: door toenemend gebruik waren de voorzieningen voor ons fietsers ook dringend aan een update toe. 

Slim & Snel

Ik was dus Fietser van de Maand. Of beter gezegd, ik word Fietser van de Maand in februari. Bij die bijzondere eer hoort een Fietser van de Maand Videoclip van ongeveer 30 seconden. En daarvoor fietste ik dus woensdag naar Apeldoorn.

Na wat opnames bij het waterschapskantoor gingen we op pad voor mooie plaatjes langs het kanaal en op een paar andere locaties.  Het resultaat laat nog even op zich wachten maar mijn eigen camera draaide natuurlijk mee. Ik ben benieuwd naar mijn '30 seconds of fame'.

Zou het kunnen? Zou ik het wagen?

Jullie kennen mijn niet zo geheime liefde voor ijs en sneeuw, voor code geel in de witte uitvoering! Anja heeft er mee leren leven en in supermilde winters schreef ik mijn frustraties van mij af op dit blog. Zo had ik er geen last meer van maar jullie wel ;-).

De afgelopen twee weken alweer, ben ik eigenlijk een geluksvogel. Er is hier op de Veluwe een stoere laag sneeuw gevallen, plaatselijk wel méér dan 10 cm. En nu in elk geval de nachten koud blijven, blijft dat witte goedje ook nog eens goed liggen. Feest voor Paul, zou je dus denken. Nou dat klopt wel, alhoewel ik er als rondjesrijder tegenwoordig ook wel eens last van heb.

Wandelen kon prima, fietsen wat minder ;-)

Inmiddels is al die sneeuw keihard bevroren

Al die sneeuw gooit op dit moment wel eens roet in het eten en blokkeert routes die ik anders zou willen nemen. Ik heb alle tijd, dus een alternatieve route bedenk ik, in zo'n geval terwijl ik verder fiets. Ondanks deze permanente staat van code geel heb ik de afgelopen dagen toch het gevoel gehad dat ik nog iets, iets essentieels miste aan mijn mooie witte wintergevoel.

Vanochtend reed ik langs het Apeldoorns Kanaal. Ja, dat doe ik nog steeds wel eens ;-). Achter het riet hoorde ik ineens een opvallend geluid. Het leek op het schrapen van metaal op bevroren water. Ritmisch, van één en twee, van één en twee, weerkaatste dat geluid tegen de oever. Verdraaid dacht ik, het lijkt wel of er daar geschaatst wordt! En ja hoor, toen 50 meter verderop de rietkraag verdween zag ik 'm. Met soepele lange slagen, haast zwevend gleed ie over het zwarte ijs.

"Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas

Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs,

Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs:

'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was."  *)

En toen wist ik dus wat ik nog miste. Ik wilde daar óók zijn, op dat gladde zwarte ijs. In mijn Strada, op spijkerbanden voortglijdend over een eindeloos bevroren kanaal. De Marathon Winterbanden die kleine stukjes ijs opwerpen die glinsteren in de winterzon. Schaatsers die ik passeer in een flits, geen stoplicht of kruising houdt mij tegen. En vlak voor Apeldoorn waar de pret voorbij is, en ik weer terug moet, stop ik bij zo'n gezellig koek en zopie tentje! Heerlijk! Verdorie waarom hadden we dit met Kerst niet?  Ja dát gevoel zou het helemaal af maken.

...Als ik de laatste schaatser passeer denk ik nog heel even "Zou het kunnen? Zou ik het wagen?" 





*) Het gedicht is een deel van het mooiste schaatsgedicht van Johannes der Mouw uit Brahman I