Een tijdje geleden hoorde ik bij de LOL-borrelpraat het sterke verhaal van een velonaut die met veel haast onderweg was naar Zutphen en toen geconfronteerd werd met een ondergelopen stuk weg. Ik zou gedacht hebben: "ik heb zo'n razendsnelle fiets, iets omrijden deert mij niets..." Maar niet de persoon uit dit verhaal. Die dacht `het zal wel meevallen` en ging er vol in. Hoe hoog het water toen kwam heb ik niet helemaal meegekregen, aan de andere kant van de tafel werd net luidruchtig gediscussieerd over de draaicirkel van de Quattrovelo, maar ik herinner met wel het woord 'navelhoogte'. Zo'n velomobieldoop schijnt niet zo goed te zijn voor het elektrieke deel van je velo en dat was daarna, volgens de verteller, dan ook geheel naar de filistijnen.
Om een lang verhaal kort te maken: ik dacht dan kan ik ook ;-). Het is nu of nooit, het water staat deze week nog hoog genoeg. Ik fiets naar het veer Brummen - Bronkhorst en rij dan gewoon een stukkie de veerweg op die nu geheel onder het hoge water is verdwenen. Eens kijken hoever ik durf te gaan. En wie weet haal ik met deze doldrieste actie de overkant én het Brummens Weekblad!
Zo had het er uit kunnen zien, recht onder de uitvaartverzorger en de bordeellocatie ;-)
Het was fantastisch weer en het water zag er bijna aanlokkelijk uit. Nu ben ik natuurlijk een schijterd dus ik heb niet eens geprobeerd de elektrische installatie van mijn velomobiel te ruïneren. Mijn achterwiel heb ik even nat gemaakt, dat vond ik wel stoer genoeg.
Nadat ik de foto hierboven had gemaakt, ben ik keurig naar de Zutphense brug gereden om daar hoog en vooral droog over te steken. En onderweg ben ik dan nog een paar keer gestopt om wat hoogwaterplaatjes te schieten. Want dat water blijft toch trekken hè? Maar dan alleen om naar te kijken.
Ik moet toch eens wat vaker vroeg op pad: het licht is dan veel mooier
Bomen met natte voeten
Vanaf de IJsselbrug bij Zutphen
Aan de overkant ligt Dieren maar het veer is al dagen uit de vaart
Aan het einde van deze weg ligt het veer naar Bronkhorst
Hij zat er wat verloren en stilletjes bij, die al grijzende man op dat bankje bij de veerstoep in Dieren. Hij was in fietskleding gestoken en iets verderop stond zo'n gestoomlijnde gele ligfiets. Zo'n banaan. En hij had desgevraagd een heel verhaal te vertellen.
"Ach meneer, het begon allemaal zo mooi, zo pril. Het was liefde op het eerste gezicht. Na één bezoekje aan Dronten was ik verkocht, ik wilde gelijk een vaste relatie. En die kwam er ook: een mooie Strada waar ik een fantastische tijd mee beleefde.... Ach die wittebroodsweken langs het Apeldoorns Kanaal. Geweldig gewoon. Mooie herinneringen.
Nou heb ik thuis een geweldige vrouw die gelukkig óók van fietsen houdt. Vorig jaar nog hebben we fantastische reizen gemaakt naar Andalusië en zelfs een drie maanden door Argentinië! Helemaal super, want in m'n eentje zou ik zulke tochten niet willen maken.
Maar nou heeft ze ook een velomobiel aangeschaft. Ja, ja en dat is dus wel erg wennen ;-). Toen die witte XS in huis kwam had ik er al meer dan 40.000 km in de mijne opzitten. En dan word je als man die tot op dat moment alleen 'recht op en neer' forensenfietsen en tochtjes met ruwe mannenclubjes als LOL deed, ineens geconfronteerd met Het Meisjesfietsen. Sorry, 'Vrouwenfietsen' moet ik natuurlijk zeggen want anders krijg ik net zoveel gelazer als met #metoo . U vertelt dit toch niet verder hè?
Kijk, als man doe je bepaalde dingetjes toch wat anders, begrijpt u wel? Een paar kilometer keihard doorscheuren, bijvoorbeeld, of een paar bejaarden het kanaal inrijden. Lekker stoer een boompje aantikken, geinen met de vrouwtjes onderweg of lollige dingetjes uithalen met racefietsers. Waarom denkt u dan dat er bij de ligfietsclubs zo weinig vrouwen meedoen?
Een echt mannending: af en toe keihard een boompje eruit rijden
En dan gaat je vrouw ineens óók velomobielrijden. Dan gaan al die dingen niet meer. Je begrijpt dan in één klap waarom er eind 19e eeuw behoorlijk wat weerstand was toen vrouwen ineens massaal wilden gaan fietsen. Fietsen gaf de dames meer vrijheid en dat zagen de heren toen niet zitten. Ho ho, nou moet u niet denken dat ik zo'n ouderwetse bekrompen man ben, maar ik snap ze nu wel een heel klein beetje.
Want hoe gaat dat? Ik wil bijvoorbeeld gewoon even op en neer naar Bever in Doetinchem scheuren, desnoods met een vette omweg om lekker door te kunnen trappen. Ik wil met een natte rug thuiskomen. Mijn vrouw daarentegen, wil een 'leuk ritje' maken. En dan heeft ze ook nog eens uitgesproken ideeën over de route!
Parkeren bij Bever maar niet in het fietsenrek
En dan willen ze dus een 'ritje' maken
En weet u wat ook zoiets is? Zo'n Quest XS heeft een hele smalle achterkant dus daar geef je ook niet eens lekker een klets op. Afgezien van het feit of ik dat in deze tijd nog wel zou durven. Maar ja, in een Strada paste ze niet ;-).
Eén verwijt hoef ik mezelf niet te maken: dat ik dat velomobielen bij haar gestimuleerd zou hebben. Ze heeft het allemaal écht zelf gewild. Wilt u eens zien hoe dat dan gaat?"
De man van de gele fiets pakte zijn telefoon klikte een video op Youtube aan. De titel was "Met Strada en XS naar Doetinchem". Gefascineerd keek ik drie minuten mee:
Toen de video eindigde zei de man met een brede glimlach op zijn gezicht: "Het was heerlijk fietsen, maar ik verdom het om het een 'ritje' te noemen."
