Ze bedoelen het goed (denk ik)

Ik heb weer eens iemand geërgerd. Iemand in een auto en op een plek waar dat vaker voorkomt. Terwijl ik toch zo'n aardige fietser ben. Met een vriendelijke glimlach en een opgestoken hand weet ik zelfs de meest koppige recre-ebikers de vouwen uit de broek te rijden bij het inhalen, terwijl ze me daarna in de spiegels nog vriendelijk toeknikken. Vraag me niet hoe ik dat doe, het is een talent en ik maak er graag gebruik van ;-).

Maar af en toe helpt die 'big smile' niet. Ik haal 'm zelfs niet tevoorschijn. Dat kan voorkomen bij het oversteken van de drukke weg langs het Apeldoorns Kanaal. Zo'n weg waar rustig +80 gereden wordt en ook nog eens een gestage stroom verkeer passeert. En dat alles zonder echt adequate oversteekvoorzieningen voor huiswaartskerende velomobilisten.

Met nog een paar kilometer te gaan naar 'home sweet home'  maak ik de daar de scherpe bocht over de smalle Soerense brug en rem af om bij de haaientanden tot stilstand te komen. Stoppen is hier onderdeel van mijn standaardprocedure. Eerst stoppen, dan kijken en als de kust veilig is steek ik in één keer over. Dit is één van de twee meest risicovolle oversteken op mijn route.

Het is een kwestie van rustig afwachten tot van beide zijden geen verkeer meer komt. Het lijkt simpel maar dat is het soms niet. Als zuidwaartsrijdend autoverkeer ook die Soerense brug over wil, dan krijgen ze met mij te maken. Ik blokkeer de meest simpele aanrijroute de brug op en dat vinden ze een beetje lastig. Als ik er sta moeten de dames en heren automobilisten scherp om mij heen draaien en da's blijkbaar moeilijk.

Dus wat doen ze? Ze wuiven heel vriendelijk dat ik eerst mag oversteken. Ach, jullie kennen dat goedbedoelde gebaar vast wel. Nauwelijks zichtbaar achter die spiegelende autoruiten. Vaak is het prima, als het kan maak ik er gebruik van. Maar hier kan het niet en wil ik het niet. De dames en heren autorijders staan namelijk met hun benzineslurpers pontificaal op de middenvoorsorteerstrook en blokkeren daarmee mijn 100% ongehinderde uitzicht op het overige voortrazende verkeer. En omdat veiligheid voor alles gaat blijf ik dan, alsof er helemaal niet driftig gewuifd wordt, als een gele zoutpilaar achter die haaientanden staan. Pas als ze het écht niet lijken te snappen wuif ik loom met mijn rechterhand dat ze nu eindelijk maar eens moeten gaan rijden.

Gele lijn: Strada 94 rolt de brug over en komt voor de haaientanden tot stilstand. De gele stippellijn is de route naar de veilige overzijde. Veilig oversteken kan pas bij ongehinderd zicht naar links en rechts. Rode lijn rechts: afslaand verkeer dat liever schuin over die haaientanden zou willen rijden maar mij daar aantreft. Rode lijn links: het zuidwaarts rijdende verkeer raast met onverminderde snelheid verder. (Foto: Google Streetview)

En dan moet dus die scherpe bocht om die enge banaan gemaakt worden. Bij het voorbijrijden zie ik dan soms van die licht geërgerde blikken. Zo van "hallo, waarom stak je niet over? Ik gaf je toch alle ruimte?" Bij het passeren wuif ik ze minzaam toe. Ach, zo probeer je toch iets bij te dragen aan de verkeersopvoeding van de dames en heren automobilisten. Graag gedaan hoor!

Hitteplan in actie - Edith is boos!

De airconditioning gonst zachtjes op de achtergrond maar verder is het stil in de kamer van Theo. Da's eigenlijk wel opvallend want bij Theo als Nationaal Coördinator Hittebestrijding zou het juist deze week een heksenketel moeten zijn bij het NCH (Nationaal Centrum Hittebestrijding). Maar Theo houdt het hoofd koel en heeft alles onder controle." Straks loop ik nog even langs de afdelingen...", denkt hij, "...om me nog even te laten zien en tegelijkertijd een vinger aan de warme pols van Nederland te kunnen houden." Theo is een fervent aanhanger van 'Management By Cooling Down'. Vanmiddag gaat ie alle medewerkers op een ijsje trakteren.

Dan zwaait de deur open. Therèse, zijn nieuwe secretaresse, stormt naar binnen. "We hebben een probleem, een hotspot! Edith is woest, we zijn een kwetsbare groep vergeten! Er schijnt de een of andere figuur van een vaag clubje, de NPVH of zoiets, getwitterd te hebben dat er een vergeten risico groep is! En dat ligt gevoelig in Den Haag."

"Verdorie, net nu het Nationaal Hitteplan zo mooi van start is gegaan", denkt Theo. Met grappige kopjes als de schaduwzijde van de hitte ;-)  hoopte het NCH een breed miljoenenpubliek te bereiken en nu dit. Ouderen, zwangere vrouwen, voetballende kinderen, straatmuzikanten, terrasbezoekers, aspergestekers, paraplufabrikanten, zeilers, etc. etc. Elke kwetsbare groep hadden we toch goed in kaart?

We hebben echt iedereen opgeroepen voldoende water te drinken, dunne kleding te dragen, lichamelijke inspanning op het heetst van de dag (in de middag) te beperken en in de schaduw te blijven. Rijkswaterstaat heeft een speciale communicatieadviseur voor het niet zwemmen in rivieren en kanalen ingeschakeld. We hebben zelfs de toename van de eikenprocessierups in kaart gebracht. We stimuleren het actieve gebruik van iglo-tenten en monitoren het toegenomen watergebruik. We weten zelfs waar het goedkoopste biertje te koop is. Wat moeten we in hemelsnaam nog meer doen?, verzucht het hele NCH.

Er zijn diverse mooie gele methoden om voor, en na het velomobielen af te koelen :-) 

En nu dit, en dat allemaal door een tweet aan de minister. Die waarschijnlijk uit pure baldadigheid ook nog eens is geretweet door de ANWB en de Fietsersbond.

@edithschippers @NCH  Hitteplan laat velomobielrijders als meest kwetsbare fietsers in deze #hittegolf in de kou staan. #actie #velomobiel  RT is cool

Oh nee, die ellendige banaanfietsers. Van die ligfietsen die je stilletjes van achteren besluipen en dan met enorme snelheid ineens inhalen. En die zouden nu een kwetsbare groep zijn?  Laat ze toch mooi in hun bananen gaar koken!!!  Maar helaas het memo van Edith is helder en ijzig van toon. Er moet actie worden ondernomen. In zo'n situatie kan ze ineens een nogal veeleisende IJskoningin zijn.

Een half uur later zit het inmiddels opgeschaalde Hitte Calamiteiten Team al bij elkaar. De opmerkingen vliegen over tafel en Theo heeft moeite de verhitte discussie in goede banen te leiden. "Het schijnt dat je kokend heet kunt worden in zo'n banaan. Kunnen die fietsen eigenlijk smelten? En we kunnen ze niet tegenhouden de weg op te gaan. Het schijnen allemaal nogal eigenwijze veelfietsers te zijn die alleen maar heel veel kilometers willen maken. Vandaar ook dat ze ze hard moeten fietsen!"

Maar hoe hou je zo'n eigenzinnige groep koel midden op een kokendhete zomerdag? Want dan moeten ze natuurlijk zo nodig de weg op. Maar dan heeft Joost, die hiervoor bij een tuincentrum werkte, een lumineus idee: "Met een plantenspuit zou deze groep zich heel goed tijdens het rijden kunnen koelen. Op basis van een gemiddelde huidverdampingscoëfficiënt heb ik snel laten uitrekenen dat dit wel 5 graden gevoelstemperatuur kan schelen."  Een zucht van opluchting gaat door de calamiteitenzaal. Dit is het idee. "Hier kunnen we wat mee", roept Theo, "Joost aan de slag!"

Via de gebruikelijke ministeriële kanalen bereikte uiteindelijk deze simpele maar effectieve set van maatregelen deze bijzonder kwetsbare groep in de kokende zomerhitte.

Een jaar later was het weer een keer zo warm