De Achterkant van LOL

Ben je heerlijk aan het wandelen ergens op de mooie Veluwe, hoor je plotseling achter je een vreemd rommelend geluid en ineens zo'n gemeen snerpend toetertje. Je schrikt je een hoedje en springt de berm in.

Nog wat geschrokken maar ook verbaasd zie je een hele sliert van die banaanfietsen, en ook andere vreemde fietsen, aan je voorbij snellen. T zijn er wel een stuk of tien of meer! "Nou moe, moet dat nou zo nodig", denk je en je wil eigenlijk iets heel lelijks gaan zeggen.

Juist op dát moment is de allerlaatste fietser vlakbij jou in de buurt. Het is een gele fiets en de man die er in zit remt even af. Steekt vriendelijk z'n hand op en zegt met een brede glimlach "Hallo, lekker weertje hè..." "Ach, 't zijn eigenlijk best wel aardige mensen, die banaanfietsers", denk je dan ineens een stuk milder.

Wat die man in die laatste gele fiets deed, dat is dus één van de vele belangrijke taken van de Achterkant van LOL. Van de fietsers die helemaal achteraan rijden. De bezemfietsers, de staartrijders, de hekkesluiters, zij die het stoplicht nooit halen. En de 'goodwill' ambassadeurs dus. 

Bij LOL zijn we soms ook heel goed in lekke banden (DF links, Strada rechts) ;-)

Dat ik meestal in die achterhoede fiets bij LOL-tochten weten de meeste lezers wel. Nee, en ik hoef daar dus niet harder te fietsen dan degenen die voorop rijden. Dat komt door mede mijn zeer efficiënte manier van pedaleren. Ik leg het je graag eens uit op voorwaarde dat je een keer meefietst met LOL. Meld je alvast maar aan voor de aprilrit!  

Hoe z'n LOL-tocht verloopt? Nou, fiets dan vijf minuten mee afgelopen zondag 5 maart. We gingen op bezoek bij Marloes en Theo in Koudhoorn. Marloes is een tijd geleden aangereden met haar roeifiets en nog druk bezig met revalideren. LOL ging haar een hart onder de riem steken én haar appelgebak opeten natuurlijk ;-).

De hele heenrit stond de 'action camera' aan en filmde alles wat er vanaf de Achterkant van LOL te zien was.

Overspel voor een spaak

Toen ik 17 februari met Casper en Wim terugfietste hoorde ik het: een mij al te bekend knappend geluid bij het achterwiel. Thuis haalde ik het wieldoekje eraf en zag dat het fout was. Spaak nummer vijf had het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Nu kun je één spaak best missen maar uiteindelijk moet ie wel vervangen worden.  Bij wijze van experiment besloot ik eens niet naar Dronten maar naar ligfietswinkel ACE in Winterswijk te rijden. Ik belde Mark Burgers op en vroeg 'm: "kun jij een spaak in het achterwiel van een Strada vervangen?" Toen Mark die vraag positief beantwoordde spraken we af dat ik vrijdagochtend naar Winterswijk zou fietsen.

Eigenlijk voelde het wat ongemakkelijk aan. Het voelde aan als ontrouw en overspel. Alsof ik de jongens van velomobiel.nl in de steek liet en stiekem vreemd ging ver weg in de Achterhoek ;-). Terwijl het mij toch vooral ging om de afwisseling van een ritje naar het oosten. Maar is die wens tot  afwisseling juist niet de oorzaak van elk 'avontuurtje' ?

De tocht van 55 kilometer naar Winterswijk was heerlijk. Over mooie brede fietspaden en rustige binnendoorweggetjes vlogen de kilometers voorbij. De routeplanner van de Fietsersbond had weer eens puik werk afgeleverd.

Bij ACE (wat staat voor 'Advanced Cycle Engineering') was ik nog nooit geweest. Het is een echte ligfietsenwinkel die bomvol staat met vooral trikes,  Ik werd vriendelijk welkom geheten, kreeg onbeperkt koffie en mijn Strada werd op een Black en Decker Workmate gehesen. Met een dekentje eronder.

Beetje vreemd tussen al die ligfietsen

Oh kijk daar eens rechts: zo'n enge Full Fat Trike. Kun je mee op het strand fietsen, werd mij verteld.

Maar daarna kreeg ik het wel even benauwd. Het achterwiel wilde er niet uit. En omdat er geen echt goede astrekker voor velomobielen aanwezig was sneuvelde bij het losmaken van dat achterwiel een lager. Met gekromde tenen en opborrelend maagzuur zag ik het aan. Sorry, het was niet anders :-(. Ik wilde weg, ik wilde het weer goed maken met Dronten. ;-).

Dat wiel kwam natuurlijk uiteindelijk wél los. De heren van ACE lieten zich niet kennen. De nieuwe spaak werd gemonteerd (1 x 0,70 euro ;-) en alles werd met vakmanschap en passie gepolijst, schoongemaakt en ingevet! En ere wie ere toekomt: toen uiteindelijk mijn Strada weer op z'n pootjes stond bleek de hele fiets minder lawaai te maken en mogelijk zelfs soepeler te draaien. Ik slaakte een zucht van opluchting, maar door al die extra manuren werd het wel een hele dure spaak. Ach je hebt een hobby of niet, dacht ik.

Om het helemaal weer goed te maken had ik op de terugweg heerlijk wind mee. In totaal waren het 108 mooie kilometers die mij ook nog eens een mooi verhaal opleverden.