Niet kijken, toch goed afgelopen

Het bordje pasta met rucola-salade had heerlijk gesmaakt. Afwassen zou ze later doen, na haar vaste rondje Posbank. En waarschijnlijk had ze na terugkomst zowiezo nog wel trek in een tweede portie. Buiten stond de zwart-witte racefiets al te wachten in het waterige zonnetje. Klaar voor een rit in een stevig tempo, ze wilde nu het hele stuk wel ruim boven de 30 blijven.

Het been over het zadel geslingerd, de rechtervoet ingeklikt en weg was ze, over het grind richting uitrit. Oh ja, de smartphone nog even goed instellen zodat ook dit ritje opgenomen zou worden. Een fractie van een moment later was er een gele flits van links, en de klap van metaal op kunststof. Ze tuimelde in het gras en bezeerde haar knie daarbij. Toen ze zich weer oprichtte zag ze dat een paar meter verderop zo'n gestroomlijnde ligfiets stil stond langs de weg. "Sorry, het was mijn fout", riep ze. Gelukkig reageerde de bestuurder van de gele ligfiets rustig.

En toen werd ze niet wakker, want we dromen niet allemaal vreemd.

Die man in die gele ligfiets was ik, en het hele voorval was mijn eerste 'aanrijding'. Ik fietste naar huis en was net de drukke Deventerstraat overgestoken. Er volgen dan een paar bochten waardoor de vaart er op het 'moment supreme' niet echt in zat. Ik trapte rustig door tot ik ineens, volkómen onverwacht, het silhouette van een gehelmd hoofd en een racefiets naast mij zag verschijnen. Onmiddellijk gevolgd door de klap van een fiets tegen Strada 94 ter hoogte van het rechtervoorwiel.

In oranje de onfortuinlijke racefietster, in geel Strada 94

"Sorry het was mijn fout! Heeft u schade?", zei de onoplettende racefietster direct. Ik stapte uit en wreef de modder en het zand dat meestal rond de voorwielen zit zo'n beetje weg. Niks te zien, behalve de krassen van een eerdere onfortuinlijke buiteling.

We hebben nog even genoeglijk met elkaar gepraat over de wonderschone activiteit van het fietsen."Tjee", zei ze "dat ik nu uitgerekend in botsing moet komen met een andere sporter!". Ik heb haar maar niet verteld dat ik meer van het type tran-sporter ben ;-)  Ze vertelde me ook nog dat ze pas ook een  aanrijding met haar auto had gehad. Die andere autochauffeur had haar niet gezien (dus). 

Zij ging weer naar binnen om een pleister op haar knie te plakken (en daarna alsnog haar rondje Posbank te rijden), ik zette mijn weg voort. Onderweg naar huis bedacht ik hoe ik dit voorval op zou gaan schrijven.

Het hartfilmpje van de dagelijkse bergetappe

Dag in dag uit ploeter ik langs die altijd dezelfde route. Dat is het lot van de velomobielforens! 'T is niet anders. Nee, ik klaag niet. Maar valt daar dan niks van te maken?

Men neme 20 (meer mag ook) gps tracks van je woonwerkritjes. Importeer ze in Garmin Basecamp en open ze alle twintig in één grafiek (ook in Basecamp). Het resultaat is kleurrijk én vertelt een verhaal.

20 keer van werk naar huis....

Elk diep dal in dit veelkleurige gebergte is een kruispunt, een splitsing,  een stoplicht, een scherpe bocht of een andere velomobielremmende voorziening. Vanuit die diepe dalen moet telkens opnieuw geklommen worden naar een aangename kruissnelheid. Soms lukt dat, soms lukt dat niet.

Tussen die dalen zit dan ook een 5-10 km per uur brede band: aan de bovenzijde de snelste ritjes, aan de onderkant de wandeltochten. Och, 't maakt allemaal niet uit. De tocht door dit kleurige heuvellandschap is aangenaam, de uitzichten op de toppen soms adembenemend. Wie zei er dat je in Nederland nergens fatsoenlijk kunt klimmen? Ik doe het elke dag!

En aan het einde van zo'n twintig bergetappes heb dus je een hartfilmpje van de bergetappe Apeldoorn  - Dieren. Volgens mij klopt het.