Een route die alleen maar rechtdoor gaat, met perfect asfalt en als er dan kruisingen zijn, staat daar het stoplicht altijd op groen. Die route bestaat niet maar dat zul je nooit toegeven. Altijd is er het zoeken naar de optimale lijn van huis naar werk en v.v.
Ook ik speur nog naar die ideale lijn. Als ik nou eens hier linksaf ga kom ik verderop op een mooi doorgaand fietspad en vermijd ik ook nog eens een druk stuk over een saai industrieterrein. Je bestudeert de details met Google Earth en Google Street View en besluit het de volgende ochtend te proberen.
The proof of the pudding is in the eating
Het eerste deel van de "nieuwe" route is bestraat met stevige klinkers en er zit een hele serie verkeersdrempels in. Ik stuiter als een pingpong bal in mijn bakje heen en weer en de drempels dragen ook al niet bij tot een snelle soepele rit. De kruising met de Zutphensestraat/Deventerstraat verschijnt al snel in het minivizier. Lijkt geen probleem tot ik het eerste deel van de kruising oversteek. Daarna moet ik wel heel scherp naar links, te veel voor de Strada die een poging doet om de betonnen rand langs het fietspad te beklimmen. Ik moet helaas achteruitsteken. Bah, ik haat Flintstonen. Ik wil gewoon fietsen.
De straat over en dan scherp linksaf....
Geen succes dus, alhoewel de rest van de route tot kantoor wel weer aangenaam wegtrapt. OK, ik geef me zelf nog één kans op deze kruising en probeer het morgenochtend weer. Wordt het dan weer Flintstonen dan valt ie definitief af.
Eigenlijk maakt het niet uit of dit nu de ultieme woon-werk route is of niet. Je blijft zoeken of het sneller, leuker, aangenamer, rustiger of anderszins beter kan. Net als in de wetenschap worden de beste resultaten behaald door toevallige ontdekkingen en vooral door het inslaan van ongebaande wegen. Er ligt dus nog een wereld voor me open...
