Inpakken voor de vakantie. Altijd meer werk dan je denkt. Je bent er zo een halve dag mee bezig! Wat in de onderstaande video een minuutje duurt, duurde in werkelijkheid van 11.00 uur tot 16.00 uur. Maar dan heb je ook wat; twee grote bagagezakken van elk zo'n 20 kg vol met kleding, kampeerspullen, fietsdingen en wat je nog meer nodig hebt voor een fietstocht van ruim 4 weken.
Een ritueel wat zich elk jaar herhaalt. De onderstaande time-lapse video is weliswaar twee jaar oud maar ook vandaag ging het weer net zo. Gelukkig hebben we een uitgebreide checklist waardoor het vrijwel onmogelijk is iets te vergeten!
zaterdag 15 september 2012
donderdag 13 september 2012
De allerlaatste rit
Met enige weemoed klom vanochtend ik in de fiets voor de allerlaatste rit. Het is alwéér donkerder geworden. Het gaat na vandaag stil worden op dit weblog. Het zit erop, het is voorbij! Finito! Schluss!
"Hé Paul, wat is er gebeurd dat je je fiets aan de wilgen hangt?", zullen sommigen zich afvragen. Het antwoord is simpel:
Niets van dit alles. Strada 94 blijft de komende weken in de garage staan want zijn eigenaar gaat op fietsvakantie. En ondanks alle verhalen van velomobilisten die zich op buitenlandse wegen wagen zie ik me met de Strada nog niet rondrijden op de Boliviaanse altiplano.
Daar wordt het ploeteren over keienwegen in ijle lucht. Een gemiddelde snelheid van 10 kilometer per uur zou op de meeste dagen al wel eens héél mooi kunnen zijn. Een velomobiel is in deze omstandigheden al snel een loden last.
De Snel Explorer's staan nagekeken en opgepoetst klaar. De fietstassen worden binnenkort gepakt. Nieuwe verten lonken, maar wat zal het toch weer aangenaam zijn om na die vakantie, tijdens de alleréérste rit, ontspannen liggend en over perfect Nederlands asfalt naar Apeldoorn en weer naar huis te rijden.
Naschrift
Met exact 3780 kilometer op de teller rol ik de oprijlaan van Chateau Mooi Geel op. De meeste van die kilometers heb ik in het woon werk verkeer gemaakt vanaf maart van dit jaar. Wat mij betreft een mooi begin voor een verdere en bloeiende carrière als velomobielforens.
"Hé Paul, wat is er gebeurd dat je je fiets aan de wilgen hangt?", zullen sommigen zich afvragen. Het antwoord is simpel:
- géén pijnlijke knieën
- géén plannen om toch maar een Quest te kopen
- géén dramatische verandering van woon-werk afstand
- géén winterstop omdat ik vind dat velomobielrijden een echte zomeractiviteit is
- géén (bijna-)ongeluk waardoor de schrik definitief in de benen zit
- géén ruimtegebrek in de garage
- géén geldgebrek waardoor ik de Strada noodgedwongen moet verkopen
- géén auto aangeschaft omdat dat toch comfortabeler en sneller is
- géén ruzie met mij vrouw die vindt dat ligfietsen tóch te gevaarlijk is
- géén enorme en diepe teleurstelling nu blijkt dat ik de snelheden van de VeloX2 nooit zal evenaren
Niets van dit alles. Strada 94 blijft de komende weken in de garage staan want zijn eigenaar gaat op fietsvakantie. En ondanks alle verhalen van velomobilisten die zich op buitenlandse wegen wagen zie ik me met de Strada nog niet rondrijden op de Boliviaanse altiplano.
Daar wordt het ploeteren over keienwegen in ijle lucht. Een gemiddelde snelheid van 10 kilometer per uur zou op de meeste dagen al wel eens héél mooi kunnen zijn. Een velomobiel is in deze omstandigheden al snel een loden last.
 |
| Het terrein is ons niet helemaal onbekend: bij de vulkaan Cotopaxi (Ecuador) in 1993 |
Naschrift
Met exact 3780 kilometer op de teller rol ik de oprijlaan van Chateau Mooi Geel op. De meeste van die kilometers heb ik in het woon werk verkeer gemaakt vanaf maart van dit jaar. Wat mij betreft een mooi begin voor een verdere en bloeiende carrière als velomobielforens.
Abonneren op:
Posts (Atom)