Een gecko met één pootje

Toen ik een Contour actioncamera aanschafte bevestigde ik 'm de eerste tijd op mijn fietshelm. Dat gaf een mooi perspectief  maar uiteindelijk ging ik me ergeren aan het feit dat ik m'n hoofd altijd wat heen en weer beweeg bij het fietsen. Ik zocht een stabielere plek.

Dus schafte ik een jaar geleden een Hama zuignap statiefje aan. Waarvan ik verwachtte dat het zich als een gecko aan de gladde gelcoat van mijn Strada zou hechten. Nou dat hechten dat klopte aardig alhoewel ik gelijk al een noodlijntje aanbracht voor het onwaarschijnlijke geval dat de Hama zijn kleefkracht onverwacht zou gaan verliezen. En zoiets gebeurt dan altijd net als je met meer dan 70 kilometer per uur de Holterberg afdendert.

Voor de twintig euro die ik voor dit ministatiefje moest neertellen viel het eigenlijk niet mee. De zuignap hield zich goed maar het kogelkopje voelde krakkemikkig aan om maar te zwijgen over het vleugelmoertje waarmee je dat kogelkopje en daarmee  je camera moest proberen vast te zetten. Elke keer had ik het gevoel dat dat plastic dingetje af zou breken. Maar dat gebeurde niet en ik maakte een hele serie velomobielvideo's.

Hama zuignap statiefje van ongeveer 20 euro. Niet erg degelijk, trilt snel en brak uiteindelijk bij de zuignapbevestiging af

Tot zaterdagochtend 23 mei. Toen reed ik met Lorenz over de IJsselbrug bij Zutphen. We waren onderweg naar het startpunt voor het rondje GTDP met LOL. Ik was net de brug over toen in één keer zuignap en de rest van het statiefje explosief van elkaar afscheid namen. Het was voorbij, er bleek een permanente niet meer te lijmen breuk tussen die twee.

De rest van de tocht filmde ik uit de losse hand. Dat heeft zeker ook voordelen want je wisselt dan nog eens makkelijk van opnamepositie. Laag bij het wiel, hoog boven je hoofd, achteruit, het kan allemaal. Maar je aandacht bij de weg houden en de Contour actioncamera bedienen, hoe eenvoudig ook, is geen goede zaak. Daarom moest er een nieuwe komen. Maar dan wel een betere, eentje die mogelijk vasthoudender en vooral steviger zou zijn.

Ik was zelfs bereid om er iets meer voor uit te geven. Uiteindelijk viel mijn blik op de Delkin Fat Gecko Stealth van 30 euro. Als die net zo goed kleefde als de pootjes van een echte gecko, dan moest dit wel een geweldig product zijn. Bovendien zat er 2 jaar garantie op.

Tja, dat was andere koek dan dat Hama dingetje. Dit zag er allemaal veel solider uit. Deze versie kan bijna 2 kilo torsen dus een Contour ROAM2 kon geen probleem zijn. Kwestie van de fiets netjes schoonmaken, voor zekerheid toch maar een reddingslijntje bevestigen, vastzuigen en fietsen maar.

Delkin Fat Gecko Stealth....met geel reddingslijntje aan de spiegel vast

En hoe deed mijn gecko met één pootje het? Dan is er maar één manier om dat te beoordelen. Ik nam een videoopname van 31 juli 2014 en maakte er één van hetzelfde (woonwerk)traject op 29 juli 2015. De tweede is nog gemaakt met het inmiddels gesneuvelde Hama statiefje, de eerste vandaag met de nieuwe Gecko.

Als je de video's tegelijk start zie je al snel de verschillen. De hoeveelheid vibraties die zichtbaar zijn in de oudste video is aanzienlijk groter. Hoe ruiger het wegdek hoe groter het verschil. En nu maar eens kijken of de Gecko het langer dan een jaar uit gaat houden.

Elke meter wordt 't mooier!

’T Is zo’n mooie zomerse middag met ideale velomobielomstandigheden. De zon schijnt aangenaam terwijl een heerlijk briesje door de voetengaten naar binnen waait. Rechts van mij rolt het zonovergoten Apeldoorns Kanaal met een aangename vooral niet te hoge snelheid voorbij. Met een korte tik op de claxon wijken hele groepen e-bikers die voor mij opduiken uiteen als de Rode Zee op Mozes’ commando. ’T leven is mooi maar het kan nog véél mooier en dat zou ik een paar kilometer verderop gaan merken.

Als ik de beruchte kruising bij Pannenkoekenrestaurant De Brugkabouter nader is het daar een drukte van belang. Een hele schoolklas dobbert op waterfietsen in het kanaal. Als een stel van die hyperactieve tieners mij tussen het riet door in de gaten krijgt stijgt gejoel en gejuich op vanaf het water. “Banaaaan!”, meen ik te verstaan. Ik toeter vrolijk terug en wuif in het voorbijgaan minzaam naar de watersportende jongelui. Maar het wordt nóg mooier.

Aan de andere kant van de grote weg naar Brummen staat een hele groep jongedames die zo te zien net uit het water komen. De oversized binnenbanden waarop ze in het kanaal hebben gedobberd liggen nog nat te glimmen in de berm van het fietspad. De zonder uitzondering in badkleding gehulde dames blokkeren het hele fietspad. Logisch natuurlijk als je gillend en giebelend net je haar aan het droogwrijven bent. Waar moet dat anders?

Four "Spruce Girls" wearing wood veneer bathing suits standing in the surf, Washington State, ca. 1929 (Flickr)

Met een korte dompteurstik op de claxon kondig ik mijn wens tot passage aan. En zoals ik al verwachtte en gewend ben wijkt het gezelschap snel uiteen. Niets anders dan  afdrukken van natte blote voeten op het asfalt achterlatend. Maar het wordt nóg mooier.

Op het moment dat ik de meiden passeer roepen ze in koor: “Ooooh wat gaaaaaf!!!”. Dank jullie wel lieve meiden, even voelde ik me geen ouwe vent in een obese glasvezelklomp op wieltjes maar een supersnelle bink in een cool human powered geel sportautootje!