vrijdag 27 maart 2015

Misschien wel de grootste RIS van Nederland

Ik zie 'm al een hele week ergens ver voor mij uit. Een racefiets met een oversized oranje frame maar verder erg kaal uitgevoerd,. Maar vandaag is het me gelukt dichterbij te komen. Anders dan bij de zwarte wielrenner van een week geleden was het een makkie. Terwijl dit misschien wel de grootste RIS van Nederland zou kunnen zijn?

26 t/m 29 maart is het WK aangepast baanwielrennen in Omnisport in Apeldoorn

Bij grote wielerevenementen is deze grote fiets vaker te zien langs invalswegen van Apeldoorn


Meer informatie over WK Paracycling 2015

vrijdag 20 maart 2015

♪ Speed is in the air ♫

"Joewa, doebieboep...speed is in the air... ♫ hoeeewaaa", zing ik uit volle borst. Met een ordinaire snelheid van 38 hele kilometers per uur scheur ik over de Apeldoornse autoboulevard op weg naar huis. Ik was even daarvoor ingehaald door een collega die met zijn speedpedelec me het gevoel gaf dat ik stil stond. Maar ik liet me niet kennen op deze mooie voorjaarsnamiddag. Ik zette de achtervolging in, maar zelfs met die 38 op de teller kwam ik niks dichterbij. En na een paar bochten was ik 'm al snel uit het oog verloren.

Maar ja, als je eenmaal zo'n ordinair hoge snelheid hebt bereikt blijk je ineens in een toestand van snelfietsen te geraken. Ik bleef maar lekker doortrappen. Apeldoorn gleed met zomerse snelheden aan mij voorbij en ik bereikte het kanaal. Het bekende Apeldoornse Kanaal waar altijd wel iets te beleven valt.

Ik was daar net bezig om wat kunstfietsbochtjes te maken. Van die bochtjes die alleen een geoefende Stradapiloot nog met enige snelheid kan nemen, toen mijn gele bakje onverwacht heen en weer schudde door een korte luchtverplaatsing. Op mijn zwakste moment, tijdens die bochtjes als ik geen snelheid kan maken, was ik heel geniepig van achter beslopen en met grote snelheid ingehaald door een geheel in het zwart gestoken wielrenner. De schurk!

speed was in the air ♫
Aangezien de snelheid nog steeds als een warme tinteling in de lucht hing besloot ik er achteraan te gaan. Hij trapte behoorlijk door en ik verdacht hem ervan een accu verstopt te hebben in dat rugzakje dat zo nonchalant op zijn rug bungelde. Met een zwart snoertje verbonden aan zo'n Cancellara motortje in zijn fiets. Hij hield in elk geval een stug tempo aan van ruim 33 km per uur. Maar dat kon ik ook. Maar ja, elke keer dat ik klaar lag om hem met verpletterende snelheid te gaan passeren kwam er telkens weer wat tussen.

Eerst een groepje scholieren. Lieve jongens en meisjes allemaal, maar het duurt even voor je er met je fiets ("Banaaaan", joelden ze) voorbij bent. Terwijl mijn opponent in het zwart er zich heel gladjes langs kon wringen. Mij vonden ze veel leuker, dat weer wel!

En dan waren er nog die 26 bochten en bochtjes, al dan niet haaks. Elke keer ontsnapte ie me weer. Ik besloot rustig af te wachten tot na het grote kruispunt bij de Brugkabouter. Dan kwamen er immers geen kruisingen en bochten meer. En toen begon ik als een ervaren visser mijn prooi langzaam maar zeker binnen te hengelen. Z'n snelheid leek iets op te lopen maar dat beschouwde ik als de laatste stuiptrekkingen van een vis die aan de haak zit.

Hij begon wat te slingeren, niet zo vreemd als je aan de haak zit, en ik gaf een waarschuwende ruk aan mijn belkoordje. Bij dit type fietsers toeter ik nooit. Ze moeten namelijk niet denken dat ze door een bromfiets ingehaald gaan worden. Ze moeten hun hoofd gaan breken over de vraag welke fietser met zo'n oubollige oma's ding-dong bel een racefietser die wel 33 rijdt zou kunnen inhalen! De geestelijke kortsluiting die dan in het rennershoofd ontstaat gebruik ik om toe te slaan. Geniaal toch?

Ik schakel over naar de turbostand mét luchtverdunner voor extra snelheid. De cijfers op mijn snelheidsmeter buitelen over elkaar. Ik zie de zwarte wielrenner slingeren in mijn luchtverplaatsing. Dan bereik ik de Soerensebrug en in mijn spiegels zie ik zelfs geen zwart stipje meer.

Ik zei het al: speed was in the air!