A.I.S.

Het is vroeg als altijd. S94 rolt ontspannen langs het Apeldoorns kanaal. Niks te rissen, niks doorscheuren. Een woonwerkritje in een ontspannen toertempo; zals wel vaker op de vrijdagochtend.

Het is koud en boven het roerloze water hangt een dunne sluier van nevels. Net als ik me zit af te vragen of ik soms even moet stoppen voor een foto, zie ik een aalscholver ontspannen ronddobberen. Maar niet lang meer; de aalscholver schrikt en begint aan een nerveuze spurt om op te stijgen. Voor mij uit, van mij af.

Foto Frans Schouwenburg

"Hmm...", denk ik, " even kijken hoe hard zo'n vogeltje nou eigenlijk gaat...".  In mijn ooghoek zie ik dat de kilometerteller op 31 staat. Ik duw iets harder op de pedalen en de teller springt naar 32 en 33. Maar die verdraaide aalscholver loop nog steeds snel op mij uit, ondanks mijn vliegende start. Alleen z'n vleugeltoppen raken nog het water en een moment later verdwijnt ie als een zwarte flits de lucht in.

En weg is ie...  Wel mooi het eerste officiële geval van Aalscholver Inhaal Syndroom kunnen registreren.

Op kleine kletsnatte wieltjes

Mooi blauw is niet lelijk

Vandaag gaat er geteambuild worden; ergens op de Veluwe. Het weer zit niet mee en anders dan op een gewone werkdag is transport met S94 geen handige optie. In combinatie met busvervoer is de ouwe trouwe Brompton vandaag dan het meest geschikt.

Maar met zo'n vouwfiets zit je wel gewoon buiten  ;-) als je onderweg bent. Dat betekent dat ik vanochtend een solide regenjack moest uitgraven én een regenbroek, plus regenbestendige schoenen.

Afzien voor een aan velomobielen gewende (en er door verwende) forens. Waarom gaan we eigenlijk niet velomobielen als teambuilding?

Langzaam fietsen is goed voor u

Ik heb een verrassende ontdekking gedaan. Wat hieronder volgt is controversieel en nee, het gaat (helaas voor de liefhebbers) dus niet over banden.

Het begon allemaal op de mooie ochtend van de eerste Pinksterdag. Anja had zin om naar een markt bij kasteel Cannenburgh bij Vaassen te gaan. En ze zag een ritje op de fiets daarnaartoe, van zo'n 35 kilometer, wel zitten.

Tja, dat slenteren langs kraampjes met dingen die ik toch niet wil kopen is helemaal niks voor mij, maar met z'n tweeën gezellig er op uit sprak me wel aan. Hoe los je dat dan op?

Zij zou op haar "vakantiefiets"  (een Koga World Traveller) naar Vaassen rijden en ik zou de Strada nemen. Nu zijn we wel eens vaker zo'n ongelijk koppel maar niet over zulke grote afstanden. Terwijl zij dwaalde langs de kraampjes zou ik een uurtje of zo gaan scheuren over de IJsseldijk bij Deventer. En daarna zouden we  weer samen terug fietsen. Prima oplossing, iedereen blij.

Ai, ai, ai dat was even terugschakelen voor mij! Zowel letterlijk als figuurlijk. Op de teller verscheen het getal 20 (twintig) en daar bleef het meestal bij. Maar toen ik ook tussen de oren had teruggeschakeld kon ik al snel het voordeel van dit langzame fietsen inzien.

Het was als een dutje doen in een luie leunstoel. Ontspannen duwde ik de pedalen in het rond intussen Anja in de gaten houdend en langzaam, langzaam die andere nog veel langzamere fietsers op de fietspaden inhalend.

Niks passeren in een flits, maar rustig langszij komen...

Dat inhalen was een ervaring op zich. Normaal is dat een flits; mijn snelheid is meestal minstens het dubbele van de fietser die ik inhaal. Nu kwam ik statig, als een geel zeilscheepje bij matige wind, langszij en koerste langzaam verder. Soms leek het wel of ze daar meer van schrokken.

Één ding viel me in het bijzonder op. Als je maar een km of 20 per uur trapt, ga een je stuk minder geconcentreerd fietsen, je let minder scherp op. Het duurt toch nog een uur voor je die fietsers voor je gaat inhalen, in plaats van de 3 seconden die je gewend bent. Het fietsen met een geconcentreerde blik strak vooruit maakte plaats voor alle kanten opkijkend slingerfietsen. Ik werd ondanks mijn gele omhulsel weer een gewone recreatiefietser.

De beleving van snelheid, waarbij de weg als een grijze flits onder je weg glijdt, was er dus niet, maar het comfort, het gemak van een velomobiel was ook bij deze snelheid een 'unique selling point'. Misschien moet dat comfort wel veel meer de aandacht krijgen bij de verkoop van velomobielen!

En, nu wordt 't controversieel ;-), ga zelf eens een kilometer of 40 fietsen met een snelheid van maximáál 20 kilometer per uur. Je komt er ongelofelijk van tot rust en je raakt gegarandeerd niet bezweet. Probeer het maar eens. 'T is even oefenen naar dan...

Toen ik in Google Afbeeldingen zocht op "langzaam fietsen" kreeg ik bij de resultaten direct een aantal ligfietsen en velomobielen in beeld. Zo vreemd is het bovenstaande dus niet ;-) Pagina die de vraag beantwoord of je met een ligfiets ook traag kunt fietsen.