vrijdag 21 november 2014

346 kilometer, 22 uur, 129 jaar....

Tegenwoordig hebben wij zulke snelle en comfortabele fietsen (lees ligfietsen of velomobielen) dat het afleggen van grote afstanden een peulenschil ;-) is geworden. Zelfs ik, die toch niet bekend staat als een 'krachtmensch', legde dit jaar afstanden af van 275 en zelfs 362 kilometers op één dag. En dat allemaal dank zij die stroomlijn, dat geriefelijke stoeltje en niet te vergeten de fraaie fietsinfrastructuur van ons land, die dat mede mogelijk maakt.

Oude gravure uit 1885 gemaakt in  opdracht van de
ANWB. Met dank aan Kaspar Hanenbergh
van de Vereniging De Oude Fiets
Hoe anders moet dat zijn geweest in 1885. Het is namelijk vandaag (de 21ste november) precies 129 jaar geleden dat Pim Kiderlen in de vroege zaterdagochtend vertrok voor een epische fietstocht van Rotterdam naar Leeuwarden. Pim was in die tijd een bekendheid, een wielrenner van internationale klasse. Hij werd zelfs Europees en wereldkampioen. En dat allemaal op de hoge bi.

In dat jaar wedde Pim dat hij binnen 24 uur van Rotterdam naar Leeuwarden zou kunnen fietsen; iets waar je met ander vervoer nog méér dan 30 uur voor nodig had. Met een hedendaagse velomobiel is dat geen uitdaging van internationaal formaat, maar toen was dat anders.

Wij ligfietsers zouden nu geriefelijk over brede asfaltpaden naar het noorden zoeven. Maar zijn fiets was een "Light Roadster" met een gewicht van 30 kilo, géén versnellingen en een wielmaat van 54 inch. Ook had Pim te maken met allerlei gevaren. Zo spanden onverlaten een touw over de weg. En alleen omdat hij zich gewapend had met een stevige ploertendoder (nu een illegaal wapen) kon hij aan deze snoodaards ontsnappen.

De kortste route (via de Zuiderzeekust) was voor hem helaas afgesloten. De gemeente Oldebroek had namelijk in een verordening het gebruik van fietsen op haar grondgebied geheel verboden! De alternatieve route via de straatweg van Amersfoort naar Apeldoorn was pas nieuw bestraat en daarom nog met een dikke laag mul zand bedekt.

Met de routeplanner van de Fietsersbond reconstrueerde ik globaal de route van Pim Kiderlen.
Bovenstaande route is zo'n 260 kilometer lang, Pim zelf fietste een afstand van 346 kilometer.
De sterke noordoosten wind die opstak remde de snelheid behoorlijk af.  En het telkens van de fiets op- en afspringen bij gesloten tolhekken (op 2,5 km van elke stad stond een tolboom) hielp niet om de vaart erin te houden. Ook weer heel herkenbaar als je aan al de paaltjes en slalomhekken op je eigen fietspad denkt.

Maar de 18-jarige Pim liet zich door niets tegenhouden en uiteindelijk op de vroege zondagmorgen van 22 november 1885 reed hij Leeuwarden binnen. Daar hadden zich al duizenden toeschouwers verzameld. Waar, zoals "de Kampioen" van december 1885 schrijft:, "...de menigte zich verdrong en een gang vormde als ware het ene levende eereboog  van ongeveer een kwartiergaans.... ". Pim had 346 kilometer in 22 uur en 35 minuten afgelegd; en zijn echte fietstijd was nog eens bijna 6 uur minder.

Ik kan dus wel eens stoer doen over m'n Rondje IJsselmeer, maar na dit verhaal hou ik (even) bescheiden mijn mond....
 
Overigens is het is het volgend jaar dus 130 jaar geleden dat Pim z'n tocht maakte. Leden van de Vereniging De Oude Fiets hebben het plan deze rit dan nog eens op oorspronkelijk materiaal over te doen.  Mocht je geïnteresseerd zijn in andere Hollandse oerprestaties op de fiets: Kaspar Hanenbergh schreef: "De Gedroomde Tour van 1897"  over waargebeurde lange afstandsprestaties van een andere Nederlander.






Bron: Wikipedia, de Kampioen van december 1885 e.a.

dinsdag 18 november 2014

Bananaman is back!

Eerder kwam ie al op dit weblog voorbij flitsen: Bananaman.  Mr. B. bleek een hardnekkig type te zijn. Te en te onpas hoorde ik daarna op kantoor zijn naam voorbij komen. Och, ik ben natuurlijk wel wat gewend.

Toen ik collega X, diezelfde uit het eerste bericht, laatst sprak over de mogelijkheden van drukwerk, meldde hij tussen neus en lippen door dat we nu ook heel mooi stickers konden drukken. In alle formaten en kleuren. Onschuldig als ik ben, antwoordde ik dat ik ook wel eens aan iets met stickers op de fiets had zitten denken. Een Mooie Grote Gele sticker natuurlijk. En ik vergat het hele onderwerp weer.

Later die middag stond ie ineens weer bij mijn bureau. "Hier", sprak hij, "probeer deze maar eens op je fiets. Kunnen we gelijk nagaan of dat spul een beetje weersbestendig is.".

Tja, dat kon ik natuurlijk niet weigeren ;-)  Eens kijken of Bananaman de winter gaat overleven.

The one and only....