vrijdag 24 juli 2015

Elke meter wordt 't mooier!

’T Is zo’n mooie zomerse middag met ideale velomobielomstandigheden. De zon schijnt aangenaam terwijl een heerlijk briesje door de voetengaten naar binnen waait. Rechts van mij rolt het zonovergoten Apeldoorns Kanaal met een aangename vooral niet te hoge snelheid voorbij. Met een korte tik op de claxon wijken hele groepen e-bikers die voor mij opduiken uiteen als de Rode Zee op Mozes’ commando. ’T leven is mooi maar het kan nog véél mooier en dat zou ik een paar kilometer verderop gaan merken.

Als ik de beruchte kruising bij Pannenkoekenrestaurant De Brugkabouter nader is het daar een drukte van belang. Een hele schoolklas dobbert op waterfietsen in het kanaal. Als een stel van die hyperactieve tieners mij tussen het riet door in de gaten krijgt stijgt gejoel en gejuich op vanaf het water. “Banaaaan!”, meen ik te verstaan. Ik toeter vrolijk terug en wuif in het voorbijgaan minzaam naar de watersportende jongelui. Maar het wordt nóg mooier.

Aan de andere kant van de grote weg naar Brummen staat een hele groep jongedames die zo te zien net uit het water komen. De oversized binnenbanden waarop ze in het kanaal hebben gedobberd liggen nog nat te glimmen in de berm van het fietspad. De zonder uitzondering in badkleding gehulde dames blokkeren het hele fietspad. Logisch natuurlijk als je gillend en giebelend net je haar aan het droogwrijven bent. Waar moet dat anders?

Four "Spruce Girls" wearing wood veneer bathing suits standing in the surf, Washington State, ca. 1929 (Flickr)

Met een korte dompteurstik op de claxon kondig ik mijn wens tot passage aan. En zoals ik al verwachtte en gewend ben wijkt het gezelschap snel uiteen. Niets anders dan  afdrukken van natte blote voeten op het asfalt achterlatend. Maar het wordt nóg mooier.

Op het moment dat ik de meiden passeer roepen ze in koor: “Ooooh wat gaaaaaf!!!”. Dank jullie wel lieve meiden, even voelde ik me geen ouwe vent in een obese glasvezelklomp op wieltjes maar een supersnelle bink in een cool human powered geel sportautootje!


woensdag 22 juli 2015

Stil

Het is stil overal. Nederland is op vakantie of gaat heel binnenkort op vakantie. Wat mij betreft de mooiste tijd van het jaar. Alhoewel er eigenlijk meer mooiste tijden zijn. De zon schijnt en alhoewel maar zo'n 6% van de Nederlanders gelijktjidig op vakantie in het buitenland is lijkt het wel of dat 60% is. Zon, rust en ruimte dus. Precies die zaken waar honderdduizenden landgenoten duizenden euro's voor betalen om vervolgens op een stampvolle Franse camping in de rij te staan voor zo'n heerlijk hurktoilet.

Stil op kantoor

Op het grote kantoor in Apeldoorn is sinds vorige week het Zomerwerken van kracht. Omdat de bezetting van de vier verdiepingen nu minimaal is, is bij wijze van experiment de bovenste etage afgesloten en moeten die collega's een plekje lagerop zoeken. Omdat alle plekken flex-plekken zijn kun je overal zonder problemen je laptop aansluiten. Je kunt de stilte opzoeken of juist het contact met de paar collega's die er nog wel zijn.

Zelfs met een van de vier etages afgesloten is het overal nog erg rustig....

Stil op het web

Ook in de blogosfeer heeft de Grote Zomerslaap toegeslagen. Waar voorheen berichten in mijn bloglijst in hoog tempo verschenen lijken de meeste velonauten en ligfietsers nu andere zaken aan hun hoofd te hebben. Ok, er zijn natuurlijk een paar 'die hards' die zelfs op vakantie nog blijven bloggen. Waarschijnlijk omdat ze niet anders kunnen ;-).  Belle is alweer bijna thuis, Jeroen  fietst nog door het mooie Scandinavische landschap, de Kikkers op Wielen raken steeds verder weg van huis maar Wilco moet nog aan zijn reis naar La Douce France beginnen.  En Pé Koomen komt Matthijs Leeghwater tegen die nota bene met een rechtopfiets op vakantie gaat.

Mijn grote fietsvakantie laat nog even op zich wachten maar de afgelopen weekeinden hebben we al wel een paar leuke kampeertochten door de Achterhoek, Duitsland en langs de grote rivieren gemaakt. 

Stil in de fiets

En dan is er nog de stilte in de fiets. Al een tijdje ratelde het onder mijn stoeltje. We weten allemaal wat dát betekent. Daar zit een onbeduidend maar heel belangrijk onderdeel: het kettingtandwiel. En zo'n kettingtandwiel werkt alleen echt lekker als er twee onbenullige rubber ringetjes rond zitten. De beruchte O-ringen. Ik had er al eens een blik op geworpen en geconstateerd dat ze wat begonnen op te raken.  Die vervangen was weer zo'n technisch klusje waar ik altijd wat tegenop zie maar gelukkig kon ik twee extra handen en armen invliegen van technisch assistente Anja. Dat maakte het wel wat makkelijker. Door die simpele ringetjes van tachtig cent per stuk is het ineens een stuk stiller op mijn al zo stille fietsroute.

Zo stilletjes aan begin ik te geloven dat het nu toch echt zomer is!