zondag 15 januari 2017

De drempel

Het was maandag 9 januari en de eerste dag van het nieuwe jaar. Ik had mezelf namelijk een beetje voor de gek gehouden. Net als alle vorige jaren had ik twee weken 'kerstvakantie'  genomen. Nu is dat sinds kort eigenlijk onzin, maar een mens houdt zichzelf nu eenmaal graag voor de gek en houdt nóg liever vast aan ingeroeste gewoontes. Zeker als die inhouden dat je twee weken vakantie hebt en dat je dan dus niet hoeft te fietsen ;-).

Tot zover die vakantie. Die was voorbij en ik werd geconfronteerd met mijn goede fietsvoornemens. Ik had met mezelf afgesproken elke week 200 kilometer te gaan fietsen. Dat is iets meer dan wat ik de afgelopen vijf jaar wekelijks aan woon-werk kilometers aflegde maar ik heb dan ook iets meer vrije tijd.

Dat voornemen bleek een onrustig gevoel op te leveren. Mijn fietsschoenen leken wel vastgelijmd te zijn aan de vloer en elk keer als ik ook maar aan fietsen dacht leek het wel of ik met dubbelzijdig klittenband vastgeplakt bleef op de bank. "Och, ik heb nog een hele week...", dacht ik dan, "...die 200 kilometer fiets ik zo bij elkaar."  Ik moest een drempel over. ;-) En dat viel niet mee.

Tot Anja maandagmiddag zei dat ze naar Doesburg wilde fietsen, voor een paar boodschappen en een bezoek aan de bibliotheek. "Als ik nu niet ga, dan ga ik nooit. Ik fiets met haar mee", dacht ik en ik ging. Ik fietste een eenvoudig rondje langs de IJssel via Doesburg en Zutphen en slaakte een zucht van opluchting: de kop van 46 kilometers was er af. Ik kon 't! En wat was dat lekker, zo'n eindje fietsen.

Terwijl de oud-collega's van het waterschap bij een gemaal aan het werk waren had ik alle tijd voor...
...het maken van mooie plaatjes van de omgeving
De volgende dag had ik geluk. Ik moest naar Apeldoorn om daar 's middags officieel afscheid te nemen van al mijn collega's. Tsjakka, weer 60 kilometers erbij! Donderdag volgde nog een rondje van 49 kilometers en afgelopen zaterdag besloot ik van de besneeuwde uiterwaarden van de IJssel te gaan genieten. Dat was mooi en met 30 kilometer kwam ik op 91% van mijn weekdoel uit. Eigenlijk ben ik daar best tevreden mee :-). En vandaag (zondag) neem ik lekker een vrije dag!

Op naar de volgende week!

Winterse uiterwaarden bij Bronkhorst
Zonder plaatje van je fiets
is zo'n blogbericht dus helemaal niets!
Winterse uiterwaarden van de IJssel
Is dit een goedgekeurde selfie?
Vlakbij Dieren liep ik vast. Letterlijk, want alleen door me de pleuris (sorry ;-) te trappen kwam ik hier nog vooruit. Na 200 meter besloot ik om te keren.








woensdag 11 januari 2017

Velomobielvrouwen

Ergens in een anonieme kantoortoren in het midden van het land, vind je een deur met het weinig zeggend naambordje "VMV Management". Wat er achter deze deur gebeurt is een goed bewaard geheim.

Makelaar: 
"Ben jij dit op deze foto? Da's toch wel een jaartje of wat geleden? Weet je wat het is met dit soort foto's? Zo schep je natuurlijk hele hoge verwachtingen bij de tegenpartij. Weet je wat we gaan doen? We gaan even een profielschetsje van je maken. Jij wil dus iets anders. Iets snellers begrijp ik?"

Ben jij dit op deze foto? Da's toch wel een jaartje of wat geleden?

Velomobielvrouw:
"Ja ik wil ook wel eens iets eh... snellers."

Makelaar:
"Je hebt er nu één met een groene Mango. Ben je daar ook mee begonnen?"

Velomobielvrouw: 
"Nee ik ben begonnen met een Allewederrijder. Ja, op een oude fiets moet je het leren, hi hi ... Maar die is toen een keer gecrasht en toen ben ik heel snel overgestapt naar een Mangorijder."

Makelaar:
"En die Mangorijder weet nog niet dat jij bij hem weggaat? Dan moeten we dus Sinnerbikes ook een afkoopsom gaan betalen ... En ik neem aan dat je al een soort plaatje in je hoofd hebt?"

Velomobielvrouw:
"Nee, eh, nou eigenlijk niet. Ik wil er natuurlijk niet op achteruit gaan ..."

Makelaar:
"Dan gaan we er eerst maar de kaartenbak erbij pakken. En ik zie gelijk al het gezicht voor mij van een Questrijder in het noorden van het land. Mooie blauwe fiets. Zie ik dat goed?"

Velomobielvrouw:
"Nou ik dacht eigenlijk meer aan iets eh. .. snellers."

Makelaar:
"Nou dan zou je bijvoorbeeld de stap kunnen wagen naar de Achterhoek. Daar heb ik een hele vlotte Questrijder. Rijdt meestal op F-lites en Allmotions. Er schijnt ook een echt snelle DF-rijder vrij te komen, maar dat zou ik nog eens moeten informeren."

Velomobielvrouw:
"Heb je niks snellers?"

Makelaar:
"Nou ik heb wel een carbon XS rijder, zuiden van het land .Mooie zwarte fiets, vrij snel ook. Deelnemer aan diverse één-uurs races tijdens Cycle Visions. Fietste ook op eigen kracht naar diverse Oliebollentochten."

Velomobielvrouw;
"Nee, daar wordt ik niet echt warm van ...."

Makelaar:
"Oh, jij valt niet op zwart? Heb je zelf nog suggesties?"

Velomobielvrouw:
"Nou, ik wil wel er één met gele DF4 XL in race uitvoering."

Makelaar:
"Een XL..?"

Velomobielvrouw:
"Ja groter vind ik gewoon eh .... , weet je wel. Ja, en zo'n man in een gele fiets dat doet wel me wel iets."

Makelaar:
"Zo! Poeh poeh! Van een Mango direct naar een DF4 XL Yellow Racing Edition! Ambitieus hoor! Weet je wat ik doe? Ik zet je achterop een lijstje. Er zijn meerdere gegadigden voor deze positie en dan gooi ik te zijner tijd een balletje op."

Velomobielvrouw:
"...nou ja, zet me er maar op. Je weet nooit."


Toen ik thuis kwam van de Oliebollentocht deed ik na een heerlijke kop maaltijdsoep Anja uitgebreid verslag van de hele dag. Ook dat me opgevallen was dat er best veel vrouwen in velomobielen meereden die dag. Maar er zijn nog véél meer vrouwen die de partner zijn van een velomobielrijder. Velomobielvrouwen dus. Een vrouw die niet zelf velomobielt maar er wel (te) veel over hoort en er soms zelfs een mening over heeft. Toen we daar nog even over filosofeerden herinnerde Anja zich iets over voetbalvrouwen. Dat bleek van de 'Vliegende Panters' te zijn én op Yontube te staan. De hilarische dialoog tussen de makelaar en de voetbalvrouw liet zich moeiteloos aanpassen.