woensdag 1 juli 2015

Hitteplan in actie - Edith is boos!

De airconditioning gonst zachtjes op de achtergrond maar verder is het stil in de kamer van Theo. Da's eigenlijk wel opvallend want bij Theo als Nationaal Coördinator Hittebestrijding zou het juist deze week een heksenketel moeten zijn bij het NCH (Nationaal Centrum Hittebestrijding). Maar Theo houdt het hoofd koel en heeft alles onder controle." Straks loop ik nog even langs de afdelingen...", denkt hij, "...om me nog even te laten zien en tegelijkertijd een vinger aan de warme pols van Nederland te kunnen houden." Theo is een fervent aanhanger van 'Management By Cooling Down'. Vanmiddag gaat ie alle medewerkers op een ijsje trakteren.

Dan zwaait de deur open. Therèse, zijn nieuwe secretaresse, stormt naar binnen. "We hebben een probleem, een hotspot! Edith is woest, we zijn een kwetsbare groep vergeten! Er schijnt de een of andere figuur van een vaag clubje, de NPVH of zoiets, getwitterd te hebben dat er een vergeten risico groep is! En dat ligt gevoelig in Den Haag."

"Verdorie, net nu het Nationaal Hitteplan zo mooi van start is gegaan", denkt Theo. Met grappige kopjes als de schaduwzijde van de hitte ;-)  hoopte het NCH een breed miljoenenpubliek te bereiken en nu dit. Ouderen, zwangere vrouwen, voetballende kinderen, straatmuzikanten, terrasbezoekers, aspergestekers, paraplufabrikanten, zeilers, etc. etc. Elke kwetsbare groep hadden we toch goed in kaart?

We hebben echt iedereen opgeroepen voldoende water te drinken, dunne kleding te dragen, lichamelijke inspanning op het heetst van de dag (in de middag) te beperken en in de schaduw te blijven. Rijkswaterstaat heeft een speciale communicatieadviseur voor het niet zwemmen in rivieren en kanalen ingeschakeld. We hebben zelfs de toename van de eikenprocessierups in kaart gebracht. We stimuleren het actieve gebruik van iglo-tenten en monitoren het toegenomen watergebruik. We weten zelfs waar het goedkoopste biertje te koop is. Wat moeten we in hemelsnaam nog meer doen?, verzucht het hele NCH.

Er zijn diverse mooie gele methoden om voor, en na het velomobielen af te koelen :-) 
En nu dit, en dat allemaal door een tweet aan de minister. Die waarschijnlijk uit pure baldadigheid ook nog eens is geretweet door de ANWB en de Fietsersbond.

@edithschippers @NCH  Hitteplan laat velomobielrijders als meest kwetsbare fietsers in deze #hittegolf in de kou staan. #actie #velomobiel  RT is cool

Oh nee, die ellendige banaanfietsers. Van die ligfietsen die je stilletjes van achteren besluipen en dan met enorme snelheid ineens inhalen. En die zouden nu een kwetsbare groep zijn?  Laat ze toch mooi in hun bananen gaar koken!!!  Maar helaas het memo van Edith is helder en ijzig van toon. Er moet actie worden ondernomen. In zo'n situatie kan ze ineens een nogal veeleisende IJskoningin zijn.

Een half uur later zit het inmiddels opgeschaalde Hitte Calamiteiten Team al bij elkaar. De opmerkingen vliegen over tafel en Theo heeft moeite de verhitte discussie in goede banen te leiden. "Het schijnt dat je kokend heet kunt worden in zo'n banaan. Kunnen die fietsen eigenlijk smelten? En we kunnen ze niet tegenhouden de weg op te gaan. Het schijnen allemaal nogal eigenwijze veelfietsers te zijn die alleen maar heel veel kilometers willen maken. Vandaar ook dat ze ze hard moeten fietsen!"

Maar hoe hou je zo'n eigenzinnige groep koel midden op een kokendhete zomerdag? Want dan moeten ze natuurlijk zo nodig de weg op. Maar dan heeft Joost, die hiervoor bij een tuincentrum werkte, een lumineus idee: "Met een plantenspuit zou deze groep zich heel goed tijdens het rijden kunnen koelen. Op basis van een gemiddelde huidverdampingscoëfficiënt heb ik snel laten uitrekenen dat dit wel 5 graden gevoelstemperatuur kan schelen."  Een zucht van opluchting gaat door de calamiteitenzaal. Dit is het idee. "Hier kunnen we wat mee", roept Theo, "Joost aan de slag!"

Via de gebruikelijke ministeriële kanalen bereikte uiteindelijk deze simpele maar effectieve set van maatregelen deze bijzonder kwetsbare groep in de kokende zomerhitte.




dinsdag 30 juni 2015

Fietsen als een trein naar drie Luxemburgse maagden

Hè hè, de Cycle Vision ligt achter ons. De blogposts zijn weer gepubliceerd en de foto's bekeken. Op naar volgend jaar. Wie weet weer in Venray en misschien wel met een weer iets gewijzigde opzet. De wijze mannen en vrouwen van de NVHPV gaan zich er over buigen, las ik op ligfiets.net.

Maar voor dat ik een zondag op het terrein van de Raceway kon ronddwalen had ik er al vele honderden fietskilometers opzitten. De week ervoor had ik namelijk een al lang gepland weekje vakantie en dan moet er gefietst worden.

Mede geïnspireerd geraakt door de tocht van Edwin en Casper besloten we  maar eens over de Vennbahn te gaan fietsen. De Vennbahn is eigenlijk het langste fietspad van Europa, wel 125 km lang. Dit grotendeels verharde fietspad van Nederlandse kwaliteit volgt het tracé van een oude spoorlijn. Van Aken in Duitsland tot Trois Vierges in het noorden van Luxemburg.  En omdat treinen nog slechter klimmen dan velomobielen is de gemiddelde stijging én daling over de hele route slechts een zeer bescheiden 2 procent! Werk voor watjes dus.  

Eerste camping in Limburg. Op 25 meter afstand van de Belgische grens
Weer iets nieuws: een 50+ camping. Op basis van leeftijd konden we  gelukkig niet geweigerd worden ;-)
Die watjes pakten in Dieren hun Snel Explorers in, sprongen in de trein naar Heerlen en begonnen daar hun fietstocht naar het zuiden. We hadden natuurlijk vanaf huis kunnen fietsen maar dan was de eindsprint langs de Cycle Vision in het gedrang gekomen. En dat mocht beslist niet gebeuren!

Tja die Vennbahn dus. Verdorie wat was dat lui fietsen. Overal bankjes en schuilmogelijkheden waar je comfortabel kon zitten. Vrijwel de hele route is vrij van autoverkeer. En je ziet gelijk dat dan veel fietsers ervan gebruik maken. Veel racefietsers die hier heerlijk kilometers kunnen maken maar ook heel veel oudere Duitsers en Belgen. Stuk voor stuk gekleed in fluoriserende vesjes, lycra fietskleding en de natuurlijk onvermijdelijke helm. En zonder uitzondering waren ze e-powered.  Opvallend was dat fietsers in Duitsland bijna overal voorrang kregen maar in België bijna nergens.

Op de heen weg begonnen we bij station Raeren
Perronnetjes en rails zijn hier en daar nog intact
Rust- en schuilmogelijkheid in spoorwegstijl
Het weer was geweldig en de kilometers vlogen onder de banden door. Leuk zo'n vrijwel vlakke fietsroute maar als je er dan even af wil, om te kamperen of boodschappen te doen, dan laat het gebied z'n ware gezicht snel zien. Aan het eind van de middag besloten we  dat het mooi was geweest. De Open Fietsmap op de Garmin Dakota 20 GPS toonde een camping op slechts 1,5 hemelsbrede kilometers afstand. Een makkie dus. Wat we ons niet gerealiseerd hadden was dat die camping ergens diep diep in het dal aan een leuk meertje lag. Met smeulende remblokken daalden we voorzichtig af. De volgende ochtend moet je dan helaas weer omhoog. Toen begon het heel even op echt fietsen te lijken.

Zo'n typische Belgische camping met alleen maar stacaravans. Wel heerlijk rustig buiten het weekeinde.

Van al dat spoorbaanfietsen wordt je lui, heel lui! Toen we vlak voor het Luxemburgse eindpunt in Trois Vierges waren verschenen er grote borden op het pad. Er woonden helaas, helaas vleermuizen in de belangrijkste tunnel. Fietsers werden vriendelijk doch dringend omgeleid. Een waarschuwing stond er ook nog bij: twee  keer een steile helling van 10%! En toen sloeg dus die spoorbaanfietspadluiheid in volle hevigheid toe. Waar ik op een normale vakantie niet te beroerd ben om uren lang tegen een 4200 meter hoge pas op te ploeteren keken we elkaar nu even aan en zeiden: "Zullen we gewoon het zelfde stuk terug fietsen?"  En voor we er erg in hadden fietsten we alweer in noordelijke richting. Hoe makkelijk kun je je het maken?  Ach het gaat tenslotte om het onderweg zijn, en niet om die drie Luxemburgse maagden.

Nog ligfietsers gezien? Eentje, op dit informatiebord over de vijf Duitse mini-enclaves in België
Ten zuiden van Sankt Vith volgt de Vennbahnroute deels halfverharde weggetjes waar soms ook autoverkeer mag komen
Het eindstation voor ons. Eén kilometer verderop is de vleermuistunnel. We besloten lekker lui om te keren :-)
Wachten op de trein die nooit meer zou komen....
Schilderachtige wisseltoren in Sourbrodt
Zo'n typische Vennbahnfietser ten voeten uit. Lekker luieren dus.

Via Aken en het glooiende Limburgse land (waarom ligt daar eigenlijk geen spoorbaanfietspad?) kwamen we  vanzelf weer in Noord Brabant. Het gebied van de Cycle Vision. Hoe het ons daar verging kon je hier al eens lezen.