maandag 21 april 2014

500 meter voor 50.000 dorstige kelen

Woon je in Apeldoorn of omgeving? En heb je de laatste tijd wel eens de kraan opengedraaid? Ja? Nou bedankt, dankzij jou moet ík nu omrijden. Echt waar, zo complex zit de wereld in elkaar tegenwoordig.

Drinkwaterbedrijf Vitens haalt namelijk al heel lang elk jaar miljoenen kubieke meters water uit de diepe Veluwse ondergrond ergens ten zuiden van Apeldoorn. Tienduizenden huishoudens zijn daar dagelijks van afhankelijk. Al dat oppompen van water is helaas niet goed voor de natuur die daardoor verdroogt.

Eén van de oplossingen is extra water naar het zgn infiltratiegebied Schalterberg te brengen. Daar kan het dan in de bodem zakken, jaren later weer opgepompt en gezuiverd worden, om de dan reis naar de dorstige kelen van Apeldoorn te beginnen. Maar ja, waar haal je elk jaar 2 miljoen kuub redelijk schoon water vandaan?

Daar rechts stroomt dat schone water waar half Apeldoorn straks van drinkt....

Toevallig blijkt de waterkwaliteit van mijn geliefde Apeldoornse Kanaal erg goed te zijn. Het plan is dus simpel. Men bouwe een pompstation naast het kanaal en pompe het water via een zes kilometer lange pijpleiding verder naar de gortdroge Veluwse bossen.

Zo werkt het ongeveer Meer over dit project op de website van Vitens (Bron origineel: Vitens.nl)

En daar kom ik in beeld. Want vlak naast het kanaal is nu dus een fikse bouwput verschenen. Dat stuk van het fietspad is sinds twee weken afgesloten. En het gaat nog wel een paar maanden duren. Tot alles klaar is moet ik een paar honderd meter omrijden. Voor de dorstige kelen van Apeldoorn én voor de droge Veluwse natuur. Nou, graag gedaan hoor!





dinsdag 15 april 2014

Max en mijn linker wang

Als velonaut heb ik een bijzondere relatie met de dierenwereld om mij heen. De eenden en waterhoentjes langs het Apeldoorns Kanaal blijven gewoon op het fietspad zitten slapen als ik voorbij zoef. Paarden daarentegen, je kent dat wel, worden altijd wat gespannen van dat Mooie Geel. Ooit racete ik zelfs eens tegen een aalscholver en verloor. En dan natuurlijk onze trouwe viervoeters! Ja dat is altijd afwachten. Hebben de baasjes ze onder controle of, zoals gebruikelijker, helemaal niet.

Meer dan eens passeer ik zo'n dierenvriend om luttele seconden later in mijn spiegels een grote stofwolk te zien. In zijn interesse naar dat vreemde gele ding heeft hond baasje omver getrokken en sleept die nu spartelend achter zich aan. "Zo doet ie anders nooit...", willen die baasjes dan nogal eens roepen. "Hij doet niks hoor...", is een ander veelgehoorde bewering.

Zó kun je als velonaut problemen met honden voorkomen. Laat ze een stukje proefrijden.
Wel oppassen voor natte neuzen en idem tongen. Foto Flickr

Ik denk er het mijne van en nader dit soort ongelijke duo's dan ook behoedzaam. Sowieso tik ik kort de claxon aan. Dan kan het zgn. baasje er alvast rekening mee houden dat ie zo door de berm getrokken wordt.

Vaak valt het allemaal wel mee. Zo ook op één van die mooie voorjaarsdagen van de afgelopen tijd. Baasje, type jongeman met stoppelig baardje liep met hond, type jong, zwart en springerig en niet aangelijnd, heerlijk langs het kanaal. Ja en toen? Nou toen kwam er zo'n banaan aan. Die zag het allemaal al aankomen, natuurlijk. En stopte even. Voor het geval dat.

Foto Flickr
Die hond, laten we 'm Max noemen, vond dat wel erg leuk! Max sprong vrolijk kwispelend rond S94. "Mooi, dat gaat goed", dacht ik en richtte mijn aandacht op de jongeman met het stoppelbaardje. Maar voordat we tot een goed gesprek konden komen zette Max z'n grote modderige poten tegen de rand van de fiets, stak z'n kop naar voren en haalde uit met die enorme roze tong van 'm. Van kin tot oor was ik nat. Max vond het blijkbaar óók erg leuk en sprong nu uitbundig blaffend rond de fiets die een gele badkuip geworden was.

"Ach...", sprak ik toen de filosofische woorden, "...dan hoef ik straks in elk geval niet meer te douchen!".