donderdag 18 augustus 2016

Sprinten!

Ik ben de archetypische snelle slak.  Ik ben natuurlijk niet de enige velomobielrijder die efficiënt fietsen tot een ware kunstvorm verheven heeft. Al in de eerste weken had ik het door. Als ik op mijn gemak naar het werk in Apeldoorn fietste was ik vijf minuten langzamer dan wanneer ik me het snot voor de ogen trapte.

We weten het allemaal: voor een paar minuten winst moet de gemiddelde snelheid flink omhoog. En die gemiddelde snelheid kan alleen maar hoog zijn als je met je carbon-glasvezel trapautootje gewoon aan één stuk door kunt blijven rijden.  Op mijn gewone woonwerkroute, die niet over kilometerlange kaarsrechte kruisingsloze polderwegen gaat, is dat dus heel erg moeilijk. Zeker als je een snelle slak bent en 30 per uur al helemaal prima vindt.

Maar soms, heel soms, heeft deze snelle slak de kriebels. De sprintkriebels wel te verstaan. Dan wil ik wel eens proberen hoe hard ik kan.  Een paar stukjes op mijn route lenen zich daar bij uitstek voor: de route door het Woudhuis ten oosten van Apeldoorn en een paar stukken breed fietspad langs het kanaal. Die zijn allemaal geplaveid met luxe asfalt en hebben geen onderbrekingen.

Sprintje naar het spoor...
Niet zo vreemd zijn deze stukken ook segmenten in Strava. Dus als ik weer eens de kriebels heb kan ik ook gelijk zien of ik echt de kriebels had. Of dat het alleen maar leek alsof ik hard fietste.

Vanochtend dus, fietste ik, ‘business as usual’, door het Woudhuis. Het luxe asfalt gleed moeiteloos onder mij vandaan, de zon die nét opkwam scheen fraai over de akkers met  laaghangende nevels.  De ideale omstandigheden om de sprintkriebels te krijgen. Dat kwam mooi uit want vlak voor ik de spoorlijn Apeldoorn – Deventer oversteek ligt zo’n Strava-segmentje. De ‘Spoorsprint’ van wel 0,3 kilometer lang.

Segmenten in Strava zijn zelden langer dan een kilometer. Langer kunnen de heren wielrenners de topsnelheden waarmee ze de ranglisten aanvoeren, niet volhouden. ;-)
In juni 2013 reed ik hier al eens 35,8 km p/u gemiddeld! In 36 seconden was het voorbij. In mei 2014 fietste ik hier voor het eerst net iets sneller dan 40 gemiddeld. Ik rolde vier seconden eerder over de streep. En vandaag? Nou het is me gelukt hoor. Weer een seconde eraf en 41,6 gemiddeld. Wel een beetje buiten adem denderde ik de spoorwegovergang over.

Joehoeoeoeo, ik voelde me als Epke, als Dafne, als Ranomi in Rio. Niet de hoofdprijs maar wel een hele mooie prestatie. Misschien mag ik van de baas vanmiddag zelfs eerder naar huis, net als die Nederlandse Olympische sporters deze week ;-).










dinsdag 16 augustus 2016

Van de weg af, het fietspad op...

De meeste kilometers, zo'n 7000 per jaar,  maak ik als forens. Héél erg saai eigenlijk. 's Ochtends 29,75 km heen van Dieren naar Apeldoorn en 's middags 29,75 km terug van Apeldoorn naar Dieren. De route kan ik dan ook met mijn ogen dicht rijden.

Tot voor een paar weken. Toen verschenen er ineens grote gele borden en rood-witte linten op mijn route. Als onderdeel van de verdere aanleg van het Park Zuidbroek in Apeldoorn Noord werd er een stukje weg van me afgepakt. En daarvoor werd ik ook nog eens een paar weken omgeleid.

Een stukje weg dat ik altijd voor mezelf had. Net na de oversteek over de A50 kon ik scherp rechtsaf en moesten de auto's linksaf en omrijden.  Over het metersbrede asfalt van een oude weg kon ik heerlijk de afrit afrollen.

Als ik zin had kon ik daar lekker spookrijden, of als een idioot slingeren. Net als een echte fietser. 

OK, het asfalt was niet erg glad meer  maar voor mij was het meer dan goed genoeg. En aan het einde perste ik mijn Strada tussen twee ruwe plantenbakken door. Met aan beide kanten een paar centimeter speling. Dat was stoer.

Vanaf vorige week is het eigenlijk allemaal mooier geworden. De weg is weg en het asfalt is nu nieuw en superglad én ik fiets op een officieel fietspad. Met paaltjes aan begin en einde, want ik snap ook wel dat die automobilisten ook wel op zoiets nieuws willen rijden ;-). Kijk en vergelijk: