donderdag 18 december 2014

Een kerstverhaal over de doos en de fiets

Aan het begin van de middag waren ze nog met een héle grote groep geweest. Gezellig, knus op elkaar gestapeld in een warme en verlichte ruimte. Dat was beter dan dat grote koude pakhuis waar ze de weken daarvoor hadden moeten bivakkeren.

Maar zo rond half vier waren er ongemerkt ineens wat uit de groep verdwenen. Een kwartier later ging het plotseling wel heel hard, tot hij ineens ontdekte dat ie samen met een stuk of vier soortgenoten alleen op een grote tafel was achterbleven. "Wordt jij niet opgehaald?", had ie gefluisterd naar de dichtstbijzijnde doos. Net als hij een blauwe met gouden sterren erop. "De mijne schijnt ziek te zijn", antwoordde z'n buurman. "Ach, laten we maar geduldig wachten. Je kunt er toch niks aan veranderen.". "En bovendien...", vervolgde de buurman z'n verhaal, "...vind ik het nog wel even prettig om als complete doos door het leven te gaan.". En toen kwam het hele verhaal.

Om alvast in de juiste witte kerststemming te komen. Dit willen we  toch allemaal wel?
Moeten de wegen naar Nijmegen de 28ste december natuurlijk wel sneeuwvrij zijn ;-)
(foto: winter 2008 in de Veluwse bossen bij Dieren)

Dat de pechvogel die elk jaar met die man met die gele ligfiets (zo´n banaan je weet wel...) mee moest altijd een verschrikkelijk verhaal te vertellen had. Alles wat er in je zat werd ruw over allerlei tasjes verdeeld. Om vervolgens in een lawaaierig en donker gat te verdwijnen.  De tocht die dan volgde was een ware reis door de hel. De duisternis, het gebonk, het lawaai, het geslinger. Er circuleerden gruwelijke verhalen van pakken sap die het niet overleefd hadden. En als doos zelf. Ach je belandde, als je gelúk had, bij het oud papier. Dan kon je het in een volgend leven nog eens proberen. Met wat geluk nam dan iemand met een auto je mee. Met zo'n zachte warme achterbank. 

Maar ja, nu was die man met die vreemde gele fiets ziek en moest ie met de andere niet-opgehaalden nog een paar nachtjes op kantoor blijven. Alles beter dan in die vreselijke fiets. En misschien kwam die man volgende week wel met de trein omdat z'n vrouw het erg leuk scheen te vinden om een keer een onuitgepakt kerstpakket te krijgen.

Naschrift
Soms gaan wensen in vervulling. De man met de gele fiets hoorde later dat de blauwe doos met de gouden sterren op de zachte achterbank van een auto zal worden thuisbezorgd. Toch nog een happy end!

vrijdag 12 december 2014

Also sprach Stradathustra

Kennen jullie die reclame voor Silan wasverzachter van een paar decennia geleden? Waarbij je onder de aanzwellende klanken van 'Also sprach Zahrathustra' een druppel wasmiddel in tergend trage slow-motion op een wateroppervlak zag neerdalen? En op het moment suprême bulderde het TA DÁÁÁ uit de luidspreker van je tv.

Aan die reclame moest ik afgelopen donderdag denken toen ik bijna aan het einde van een heel gewoon van-woon-naar-werk ritje was. OK, het had enórm geplensd onderweg maar ik had me diep onder mijn deksel verscholen en mijn petje met extra brede klep opgezet om de brillenglazen nog enigszins droog te houden.

Ik maakte een laatste scherpe bocht en begon aan de 2 kilometer langs de Apeldoornse Autoboulevard. Vanwege het autoverkeer liggen daar nogal wat drempels.  Ik reed de allereerste drempel op, rolde erover heen en was helemaal klaar om aan de andere kant moeiteloos af te dalen.

Pas op dat moment zag ik die enorme watervlakte voor mij. Een combinatie van zware regenval en ontbrekende putjes (nieuwbouwwijk in aanleg) had ervoor gezorgd dat zover het oog reikte ik water zag. Over de hele breedte van de weg. Maar hoe diep? Dat wist niemand. Strada 94 balanceerde inmiddels op de rand van de verkeersdrempel en begon al naar voren te hellen.

Vanaf nu leek alles in tergend trage slow-motion te gaan. Ik hoorde het door de vertraging vreemd vervormde geluid van ruisend en opspattend water. Links en rechts van mij rezen traag maar oh zo hoog twee enorme golven van regenwater omhoog. Strada94 rolde door, en ik wist het, stoppen zou nu fataal zijn.

Gelukkig was er een fotograaf ;-) in de buurt... 
Het traag kolkende water zocht zijn weg naar binnen. Ik maakte me al zorgen over de tas met kantoorkleding naast mijn stoeltje... Ik voelde mijn rechtervoet nat worden. Ja, ik voelde mij als die druppel in de Silan-reclame, ik hoorde diezelfde violen aanzwellen en pauken woest beuken.

Maar toen....toen was het ineens voorbij. De muziek verstomde. Ik had de overkant bereikt.