De ketting die niet de zwakste schakel was

De tijd vliegt: inmiddels zit mijn (fiets)vakantie er er al weer 4 weken op. Honderden kilometers heb ik weggetrapt, en ook een flink aantal gelopen. Over de stof- en keienwegen van de Boliviaanse altiplano op de letterlijk adembenemende hoogte van vier kilometer boven zeeniveau. Het was af en toe echt ploeteren maar we zijn tevreden en vele ervaringen (inclusief het ontmoeten van een ligfietser) rijker weer teruggekeerd.

Je ziet het niet maar de weg was nauwelijks begaanbaar door wasbord en keien...

Overstekende lama's op een verrassend goede weg!

Deze vakantie was ook de vakantie van "...hoe een klein stukje metaal grote gevolgen kan hebben".  We waren nog maar net een een paar dagen onderweg toen ergens ten zuiden van hoofdstad La Paz Anja's ketting spontaan brak. Nog nooit meegemaakt in 25 jaar fietsvakanties. Geen probleem, met een kettingpons verwijder je de kapotte schakels en maak je de iets kortere ketting weer vast. Een kwartier later reden we al weer verder. Tot vijf kilometer verderop mijn ketting ineens los op straat lag. Je bent verrast door zo'n zelfde euvel maar met dat kettingponsje bij de hand kom je er wel. Dacht je, want het stalen pinnetje dat de verbindingspennetjes uit de schakels moest drukken brak spontaan af! Een stukje staal van een paar millimeter zorgde ervoor dat we een flink probleem hadden.

Afgebroken kettingponsonderdeel: de ketting bleek nu eens niet de zwakste schakel

Gelukkig was het stoffige mijnstadje Coro Coro vlakbij. Er was zelfs een winkeltje waar ze onder het stof een nieuwe fietsketting ontdekten. Maar die was helaas veel te breed. De enige oplossing was de volgende dag per bus de lange reis naar de hoofdstad te maken. Er zijn daar tientallen fietsenwinkels maar de speurtocht naar een geschikte ketting duurde toch nog een hele middag. Pas in een van de allerlaatste winkels die we bezochten stond een glazen kast met glimmende Shimano onderdelen. Inclusief een echte Shimano ketting voor ruim 25 euro's. Gered! En een nieuwe kettingpons konden we ook mee terugnemen.

We prezen ons die dag gelukkig dat we op slechts enkele uren bussen van La Paz zaten. Een week of twee later en we hadden onze hele fietstocht moet afbreken en de route volledig moeten omgooien. Net zoals pech, zit ook geluk in een klein hoekje.

Mocht ooit eens ergens in de toekomst de ketting van Strada 94 het onderweg begeven dan heb ik natuurlijk ook een probleem. Maar in elk geval hoef ik niet met de bus naar Amsterdam om daar na een lange speurtocht de benodigde onderdelen bij elkaar te sprokkelen. Da's dan ook weer een verschil met Bolivia..

Voor wie geïnteresseerd is in al die andere (zichtbare) verschillen: op www.cyclingaroundtheworld.nl/bolivia is een uitgebreide fotoreportage te zien.

Ik heb sinds kort maat XL

De kans op nachtvorst de komende week is aanzienlijk, volgens de dames en heren weervoorspellers. Niet zo vreemd natuurlijk, want we zijn inmiddels lekker op weg in de maand november. Daarna krijg je december en januari en februari, allemaal maanden die erg koud kunnen zijn.

Vandaar dat ik al geruime tijd geleden het idee had mijn geliefde Wim Schermer-schermpje te modificeren. Het plan was het schermpje wat hoger te maken zodat ik niet half maar helemaal heerlijk uit die ijzige winterwind naar huis en werk kon fietsen.

Ik begon met een verhoogd kartonnen model gebaseerd op het bestaande schermpje.  Dat plakte ik met plakband op de fiets om zo via de beproefde trial and error methode het ideale winterschermpje te ontwikkelen. Eerst moest er wat bij toen bleek dat toch te veel en moest er wat af. Het uiteindelijke resultaat was ongeveer twee  keer zo hoog als mijn huidige schermpje. Maar zou het werken, want met een slap kartonnen ( en ondoorzichtig ;-) schermpje kun je niet gaan fietsen.

Het uitknippen in Lexan was een fluitje van een cent, zelfklevend klittenband erop en passen maar. Het zag er goed uit maar zou het ook werken?

Een korte proefrit in de buurt was veelbelovend. Het zicht op de spiegels was nog voldoende, het XL schermpje trilde niet en het Lexan bood een helder zicht, zij het dat dat mooie geel van de fiets wel voor wat reflecties aan de binnenkant zorgde.

Schermpje XL uit alle hoeken...

Afgelopen woensdag volgde de echte test in het woon werk verkeer. Ook bij hogere snelheden en duisternis voldeed het schermpje. Prinsheerlijk zoefde ik geheel uit de wind naar Apeldoorn. Halverwege begon het echter flink te regenen. Toen bleek de combi van regen, duisternis en schermpje XL een hele slechte. Ik zag geen donder meer, zeker toen ik merkte dat door al die opstijgende warme lucht uit mijn gele bakje, de binnenkant snel besloeg.

Terug, deels nog in het daglicht en zonder regen, bood schermpje XL vooral comfort. Ontwerp geslaagd, maar niet meer in het donker in de regen mee fietsen dus. Met droog en echt koud winterweer zet ik het er weer op. Tegen het beslaan van de binnenkant ga ik wellicht nog experimenteren met ventilatieopeningen die koude lucht langs de binnenkant moet gaan leiden.
 
Naschrift
Later realiseerde ik me dat ik zo'n aangepast schermpje al eens ergens gezien had. En ja hoor, Strada-rijder Simply Red was me voor. Zijn er nog andere ervaringen met XL schermpjes?