Op pad voor het blad

Meestal heb ik een echte binnenbaan. De hele dag zit ik achter een beeldscherm dingen aan te klikken en in te typen. Na acht uur werken ben ik vaak behoorlijk gaar. De buitenlucht aan het einde van die werkdag is dan ook altijd méér dan welkom. Na 30 kilometer forensen kom ik met een heerlijk leeg hoofd weer thuis.

Maar soms zit het mee! Dan mag ik op pad voor het blad. Het blad is in dit verband is het personeelblad. Van de redactie had ik een een erg leuk verzoek gekregen. Er was een nieuwe reeks artikelen bedacht: fietsen langs de grens van het waterschap. Net als gemeenten en provincies hebben waterschappen grenzen. De grens van het waterschap waar ik werk is wel 275 kilometer lang en loopt langs de IJssel, de randmeren, de Utrechtse Heuvelrug én de grote rivieren. Verschillende collega's gaan allemaal een stuk daarlangs fietsen én er wat over schrijven. Zo kun je weer heel wat pagina´s vullen.

Omdat ik bekend sta als een echte fietsbikkel ;-) had ik de eer gekregen het spits af te bijten. Het eerste stuk zou van Dieren naar Zutphen gaan, voor mij een thuiswedstrijd. Behalve een kort verslag van mijn route maken moest ik ook zorgen voor een paar goede foto´s. Als de voorjaarszon dan hoog aan de hemel staat is op die manier je brood verdienen echt geen straf.

In de verte zie je de torenspits van Zutphen

Het gemaal bij de Cortenoeverse brug bij Zutphen

Zo'n pittoresk peilschaaltje van Rijkswaterstaat

Mooi hoor zo'n  Strada 94...

Het gebied Cortenoever: hier beginnen ze over een tijdje met een grote dijkverlegging

De Dierense sluis, red meets yellow!

Een paar weken later verscheen het blad.

"Omdat het crisis is, houden we het klein..."

Ik fietste afgelopen zondag ergens ten westen van Zutphen. Het weer was prima, de weg was rustig. Aan alle randvoorwaarden voor een aangename toertocht was voldaan. Toen, vrij onverwacht, zag ik een enorme paddenstoel op mij afkomen.

Hij moet ongeveer drie bij twee meter hebben gemeten en torende hoog boven mij uit. Nee, ik werd niet ineens wakker uit zo'n vreemde droom die ik wel eens heb. Ik was klaarwakker en bevond mij samen met 6 andere LOL-lers heel even midden in het carnavalsgewoel.

Op de zijkant van die enorme paddenstoel had iemand een doordenkertje geschilderd: "Omdat het crisis is, houden we het klein". Denk daar maar eens over na! Dit soort diepzinnigheden zijn overigens typisch voor de eeuwenoude dorpstradities van Klarenbeek en omstreken.

Carnaval is niet alleen maar zuipen en hossen.

Wij fietsten rustig door, via Beekbergen, Ugchelen en de schaapskooi van Hoog Buurlo. Daar joegen we de kliko's en open liggers zelfs over een stukje onverharde weg! Met als beloning een fraaie route met wijdse uitzichten over de eindeloze heidevelden van de Veluwe.

De grote stille heide....

Via Hoenderloos appelgebak en Loenen kwam het Apeldoorns Kanaal in zicht. Voor mij het punt om af te zwaaien naar het zuiden en thuishaven Dieren.

En daar, ergens vlak voor Dieren kwam een racefietser tot een zeer verrassende ontdekking. Ik zag hem snel in mijn spiegels naderen; en ik trapte al een aardige 33 per uur. Maar toen ie eenmaal langszij kwam bleef ie daar rijden. "Je trapt aardig door...", sprak ik 'm bemoedigend toe. "Nou", antwoordde hij zwaar hijgend ademhalend, "Jij hebt helemaal geen windschaduw! Ik haak af ...". Ach, ooit zullen ze het wel leren.

Met dank aan:
Wim, Arjen, Jan, Edwin, Casper en Marc. Met wie ik al vaker LOL-tochtjes maakte.