Mooi Fluo-geel Is Niet Lelijk

Eigenlijk komt het haast nooit voor. Dat ik naar het werk ga en Strada 94 in de garage achterblijft. Ik doe er dan ook alles aan om, als er werkklussen buiten het grote kantoor in Apeldoorn zijn, die op velomobielafstand te organiseren. Maar dat lukt niet altijd.

Afgelopen maandag en dinsdag bijvoorbeeld. Toen reisde ik met die andere gele raket naar halte Veenendaal-de Klomp. Een boerenstationnetje dat de laatste jaren tot steedse hoogte is gestegen als Park and Ride station. Daar parkeer je je automobiel en reis je per trein verder naar Utrecht of een andere grote stad waar een auto een hinderlijk ding is. Helaas  zijn de Nederlandse Spoorwegen nog niet zo ver dat er ook een mooie bewaakte én overdekte velomobielstalling is ingericht.

Een grootschalig en jaarlijks waterschapsevenement deed mij deze reis maken. Elk jaar controleert het waterschap of de boeren en andere landeigenaren de sloten die langs hun terrein lopen goed hebben schoongemaakt: de zgn. schouw. In het geval van waterschap Vallei en Veluwe (ik fietste met LOL als eens een rondje van 275 km langs de grens) gaat het dan om meer dan 3100 kilometer sloten.

Ik kijk wat moeilijk want mijn collega wijst me  net die dolle stier aan in de wei waar ik zo doorheen moet ;-). Behalve dat je dus goed met dieren moet kunnen omgaan, heb je ook laarzen nodig en een broek die vies mag worden.

Met het reguliere buitenpersoneel is dat niet te doen. Ook kantoormedewerkers wordt dan gevraagd één of twee dagen bij deze schone taak te helpen. In totaal zijn dan zo'n 100 collega's bijna vier dagen in touw.

En wat moet je dan zoal doen? Met zo'n 'Mooi Fluo-geel Is Niet Lelijk' hesje bagger je door weilanden om vieze en verstopte sloten op te sporen. Stevige rubberlaarzen zijn een absolute must en je moet ook handig zijn in het klimmen over prikkeldraad en ander agrarisch hekwerk. Bij de instructie was mij op het hart gedrukt vooral een setje droge kleding mee  te nemen. Ik zou namelijk de eerste niet zijn die een ongelukkige duikeling maakte in zo'n lekkere modderige boerensloot.

Aan het eind van de dag leverde mijn collega-controleur mij weer af op het station. Daar kon ik bemodderd en soms licht naar koeienmest geurend weer plaatsnemen in de grote gele raket naar Dieren.

's Avonds na het eten zal ik al snel te gapen. Ik merkte dat ik héél andere spieren had gebruikt. Ik had niks aan mijn goed ontwikkelde ligfiets-spieren. Een hele dag buitenwerk bleek heel wat vermoeiender dan die reguliere 60 kilometers forensen met de Strada. 

Klein maar fijn: een rondje met LOL

Toen bevallige Doesburgse deernes met enorme dienbladen dampend appelgebak de gelagkamer van De Waag betraden steeg luid gejuich op. Hiervoor hadden we het allemaal gedaan. Nu, ja nú, kwam de beloning. In de illustere Appelgebak Top Tien van LOL staat het gebak van De Waag niet voor niets nog steeds stevig op nummer één.

Aan dit krachtvoer waren we toe. Na de lange reis naar Zutphen (er waren deze keer deelnemers uit Arnhem en het verre Nijmegen). En daarna nog eens de barre tocht tegen de wind in, over de dijken, langs de rivier naar Doesburg. Geen wonder dat we aan méér dan een kopje koffie toe waren.

LOL onderweg van Zutphen naar Doesburg en bij de Waag aan de koffie

Weer gerevitaliseerd door dit Doesburgse ´power food´ kwamen de meeste fietsers al snel weer tot leven. Gooi er nog wat hete koffie, thee of chocolademelk in en iedereen voerde weer het hoogste woord. Of kwam dat vooral door de mini-likeurtjes die de Waag bij de koffie serveert? Natuurlijk ging het over fietsen. Over de DF en de Velotilt bijvoorbeeld. Of over de ovale aerodynamische oordopjes van Wim waarmee hij grote records hoopt te bereiken ;-).

Slechts met moeite kon het gezelschap zich los wrikken uit de gastvrije omarming van het middeleeuws stadje. Maar toen moest al dat appelgebak er natuurlijk ook weer zo nodig afgefietst worden. Het gevreesde woord 'klimmen' viel.

Klimmen: (letterlijk een werkwoord) een kilometers lange omweg maken om zwetend je loodzware velomobiel omhoog te stoempen; tot eindelijk de zwaartekracht je uit je lijden verlost op de plek die je anders had bereikt als je gewoon rechtstreeks was gereden ;-).

Via de Lange Juffer zou men nog tot grote hoogte gaan stijgen. Dat heb ik niet mee mogen maken. Met nog allerlei thuisactiviteiten in de planning besloot ik aan te sluiten bij Lorenz die om 12 uur thuis in Dieren wilde zijn. Het was deze keer voor mij maar een kleintje LOL, maar de kwaliteit was weer uitstekend. Tot een volgende keer!