donderdag 27 november 2014

Winterse traagheid eindelijk verklaard...?

De zon had nog maar weinig kracht toen ik rillend de ijskoude nevels van Flevoland indook. Ik was onderweg naar Dronten, maar daar gaat dit verhaal niet over. Het zette me wel aan het denken over de kou en wat die met ons en onze fietsen uitspookt.

Wim wist het pas nog heel zeker: nu het wat kouder was fietste hij 5 kilometer per uur minder snel. Herkenbaar?  Ik heb zelf ook altijd het gevoel dat het in het koude seizoen allemaal iets minder vlot gaat. "Dikke lucht", wordt er dan geroepen. "De moleculen zitten dan dichter op elkaar, en daardoor moet je met je fiets harder duwen om erdoorheen te komen.".

Maar klopt dat? Ik heb geen mogelijkheid om die  luchtmoleculen langs de meetlat te leggen. Of wacht eens.....de bekende Kreuzotter calculator kent óók dit kunstje.

Stel je voor je fietst, in je velomobiel,  op de hoogste berijdbare pas ter wereld: de Khardung La (5539 m). Je hebt goede benen en trapt een mooie 160 Watt weg; ondanks de letterlijk adembenemende uitzichten. Het is de allermooiste dag van het Himalaya zomerseizoen. De bergvinken buitelen door het gras, de zon staat hoog aan de hemel en het is 20 graden. Zo warm was het hier nog nooit. Je kijkt op je teller en ziet daar een mooie 41,4 km per uur staan. En je bent heel tevreden met jezelf.

de Khardung La (foto wikipedia.org).

Dan duik je een lange tunnel in. Er gebeurt iets vreemds. Iets dat alleen maar in semi-wetenschappelijke internetschrijfsels op blogs als "Mooi Geel Is Niet Lelijk" kan gebeuren. Je wordt even duizelig maar dan fiets je die tunnel gelukkig weer uit.

Het is ineens ijskoud: de temperatuur is 30 graden gedaald en je bevindt je vele meters onder zeeniveau. Met de moed der wanhoop, wat moet je anders, trap je door met diezelfde 160 Watt. De hele omgeving is ook ineens heel anders. Het lijkt verdorie de polder van Flevoland wel! En je snelheid, waar is die ineens?  Op je teller staat nog maar een schamele 35,7 kilometer per uur.  Het is de magie van hoogte en temperatuur die deze velonaut parten speelt. Zo simpel is het.



-10 m zeeniveau 1000 m 2000 m 3000 m 4000 m 5000 m
20 graden 36,5 36,6 37,5 38,5 39,5 40,4 41,4
10 graden 36,3 36,3 37,3 38,2 39,2 40,1 41,1
vriespunt 36,0 36,0 37,0 38,0 38,9 39,9 40,8
-10 graden 35,7 35,7 36,7 37,7 38,6 39,6 40,5
Tabel gebaseerd op Kreuzotter met hoogte vs. temperatuur vs. snelheid.


Voor ons in het pannenkoekplatte Nederland betekent dit dat Wim een verschil zouden ervaren van slechts 1 kilometer per uur tussen een warme zomerdag en een ijskoude winterdag. Maar dan hebben we  buiten andere belangrijke factoren gerekend....

Toen ik deze week in Dronten was deed Allert mij haarfijn uit de doeken dat de rolweerstand, volgens allerlei metingen, bij koude een misschien wel grotere invloed zou kunnen hebben dan die plakkende luchtmoleculen. Komen daar dan die resterende kilometers van Wim vandaan die ik nog miste?

Maar daar ga ik hier dus niets over zeggen. Want dan worden de bandenliefhebbers wakker. En die willen dan eindeloze roltests van alle banden bij alle temperaturen zowel in de polders als in de Limburgse bergen, en dat wil ik die andere Wim niet aandoen ;-).

We zullen misschien maar gewoon moeten accepteren dat die winterse traagheid vooral tussen onze oren zit. Het is toch het seizoen waarin alles tot stilstand komt; pas in het voorjaar kan ook de snelheid weer uitlopen.

Dat kunnen we niet testen of meten en dat maakt het juist makkelijk om die winterse traagheid gewoon maar te nemen zoals ie is...





woensdag 26 november 2014

Ingehaald door een schildpad

Het moet na een kilometer of 70 geweest zijn: Dronten, en daarmee de warme werkplaats van velomobiel.nl, lag slechts luttele pedaalomwentelingen verderop. Toen ik vrij onverwacht een bekende kleur en vorm in mijn spiegels zag opduiken. Een Quest dacht ik, het bleek een Quest XS te zijn bestuurd door Marloes (@QxsStoffel) die onderweg was naar een oude tante in Bant.

Marloes herkende mij, of eigenlijk S94, onmiddellijk aan de inmiddels beroemde Bananamansticker op de linker achterkant. En we hadden elkaar natuurlijk ook eens gesproken bij de Oliebollentocht 2012. En Marloes herkende ik natuurlijk in eerste instantie aan de hele colonne schildpadden die in een Escherachtige rij over haar fiets schuifelen.

"Nieuwe spaken halen in Dronten, Paul?" begon ze het gesprek. Tja, als je als weblogger wat schrijft zijn er ook mensen die dat blijkbaar aandachtig lezen.  Terwijl we ons om Dronten heen slingerden kwam het gesprek al snel op de kleine geluiden van zo'n velomobiel. Ook Marloes had een verdacht rateltje achterin de fiets en omdat ze nog wat tijd overhad fietste ze mee naar Velomobiel.nl.

Binnen achter de grote schuifdeur was het een stuk warmer en ontdooide het ijs op fiets en helm in rap tempo. Het rateltje van Marloes bleek ook als sneeuw voor de zon verdwenen. Zo gaat dat als de professionals van vm.nl er zelfs alleen maar even naar kijken.

Dat achterwiel zit nu wel op een hele vreemde plek
Stillleven met geel, wit en blauw
Er verdween allerlei gereedschap in het binnenwerk van S94
Ik heb al eens gemeld dat medewerkers van vm.nl lange armen moeten hebben.
Maar ook gewicht lijkt van belang te zijn?
Allert maakt de achterbrug nog een ietsepietsie sterker...
In mijn geval was kijken niet voldoende. Het achterwiel moest eruit. De twee kapotte spaken werden vervangen en omdat 'we' toch zo lekker bezig waren haalde Allert gelijk de hele achterbrug eruit. Er werd een verstevigingsstukje bij gelast. De kleerhanger (bijna volledig doorgescheurd) volgde. Strada 94 kreeg onder garantie het nieuwste model geïmplanteerd. Met 1 mm extra wanddikte en óók al een verstevigingsstukje.

Mijn dag kon niet meer stuk. En al helemaal niet meer toen de dashboardschakelaars eenmaal vervangen waren. Er viel ineens weer een bak licht uit de voorkant van de fiets, in plaats van het flakkerende kaarslicht waar ik de laatste tijd bij fietste.

Met wat geluk en niet al teveel kleine geluiden kan ik er nu weer minimaal een jaar tegenaan.

.